Güneş, hem kötü, hem de iyi insanların üstünde parlar.

Kin şeytanın kahkahasıdır.

Bir kadına bela olup "benim olacaksın" diye ona eziyet eden adamın aşkı neyse faşistin vatanseverliği de o.

Eziyetle yükselenin, sonu kötü olur.

Demek istediğim şu... Bizden başka canavar yok belki...

Dünyanın en iyi insanlarının bile kötülük yaptığı olur, en kötüler niye sürekli kötülük yapsınlar ki?

Acaba bütün insanların içinde yuvalanmış bir kötü nokta mı var?

Kötü insanlar, iyi insanları sınamaya yarar!

İnsanoğlu hiç de kötü yaratılmamıştır; ama hastalandığı gibi kötüleşir de.

Kötüler, kendilerine tahammül edildikçe daha çok azarlar.

Her kötülüğün başı can sıkıntısıdır.

Bozulduğu zaman, insandan daha korkunç bir yaratık yoktur.

Anlamsızlaşmış bakışları çoğunun. Şeytanlaşmış içi melek görünen çocuğun. Düşününce kötüyü tahmin edemezsin ateşini içime işleyen soğuğun. Bana bir çıkış yolu bulun, sonu gelsin kâbusumun.

Kötülük, kötü insanların yaptığı çeşitli kötü şeyler topluluğudur.

İnsan olmayanın içindeki insanı göremez misin? İnsanın içindeki insan olmayanı görmeyi yeğlerim.

Sana kızmıyorum, çünkü, bütün iyi insanlar gibi, kötülüğünü farkında olmadan yapıyorsun…

Sanatı düşünen, sanatı yaşayan insandan aslında kötülük gelmez.

Aslında kötülüklerin en kötüsüdür umut, çünkü insanın çektiği eziyeti uzatır.

Özlem, insanların kendilerine eziyet etmek için keşfettikleri o duygu!

İnsan denen varlık gerçekten de aynı zamanda hem böyle kudretli, erdemli ve olağanüstü, hem de fesat ve aşağılık mıydı?