Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?

Biz önceden küçük şeylerle mutlu olan insanlardık. Sonra aklımıza sevda diye bir şey soktular, toparlanamadık.

Aşık olduğunda uyuyamazsın çünkü sonunda gerçek, rüyalarından daha güzeldir.

Gerçeklik için geçerli olan mutluluk için de geçerlidir: Kişi ona sahip olmaz, onun içinde olur.

Erişmek istediğin o pis mutluluğu gör işte.

Düşünmekte tatlı bir yaşam yoktur.

İnsanlar tanıdım, olayları hep iyi tarafından okumaya meyilli; insanlar tanıdım, olayları hep bir sonmuş gibi yorumlayan. Belki de mutluluk geni diye bir şey var ve bazı insanlar da onunla doğuyorlar.

Hiçlik aldatır.

Türdeşi yaratıklarla temelli olarak ilişki kurmaktan kaçınan çok mutlu bir adam o.

İnsanlar akıl ve kalbi olgunlaştırmaktan bin kat daha fazla, kendileri için zenginlik biriktirmeye uğraşırlar. Oysa mutluluk için, şüphesiz ki insanın elindeki şeylerden daha ziyade, insanın içindeki şeyler önemlidir.

Satın alınan şeyler sana iyi deneyim ve anı sunamıyorsa, örneğin bir dostun, bir seyahatin veya sabaha kadar süren bir konuşmanın benzersiz hazzını veremiyorsa... Bu anlamsız ortalamada mülkiyetin belirleyici bir hükmü yok. En değerli şeyler anıların, deneyimlerin ve insanların.

Kimi gittiği yeri mutlu eder, kimi terk ettiği yeri.

Bazı insanlar nereye gitse mutluluk getirir, bazılarıysa ne zaman gitse.

Acı insanları yakınlaştırırmış. Hangimiz mutluyuz da bu kadar uzak kaldık birbirimize?

Yalnızken toplum içinde olduğumuzdan daha mutluyuz. Bunun nedeni yalnızken olup bitenleri düşünmemiz, toplum içinde ise insanları düşünmeye mecbur olmamız değil mi?

Mutluluk bir idealdir, hayal gücünün ürünüdür zira.

Unutma; insanlar bilgi değil, avuntu isterler...

Herkes mutluluktan bahseder ama pek az kimse bilir onu.

Gerçek şu ki insanlardan pek fazla hoşlanmam. Onlar da ben hoşlanmaz.

İnsan, zalim doğanın geçici iyiliklerine aldanmadıkça, mutlu olamaz...