İnsanın bilebileceği şeyler sınırlıdır ve kendisi gibi mükemmel değildir.

Devrimci politka, eninde-sonunda, bir bilgi sorunudur. Devrimcilik, eninde-sonunda, epistemolojik bir süreçtir.

Sorun şu ki, insanlar inancın takdir edilmesi gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Aslında inanç , kanıtınızın olmadığı bir şeye inandığınız anlamına gelir.

Pek az şey bilen, onu sık sık tekrarlar.

Bilgi, özne ile nesne arasındaki bağdır.

Her ışık bir gün tükenir. Kavrayış da bir ışıktır. Öyle ise o da tükenebilir.

Mutlak kesinlikteki bir bilgiye ulaşabilmemiz için tecrübelere değil de, düşünmeye dayanan sentetik yargılara inanmalıyız.

Tecrübe bize bir şeyin nasıl olduğunu öğretse de başka türlü olabileceğini öğretmez.

Bilmek inanmaktan üstündür. Bilmek, HİÇBİR şüphenin olmadığı anlamına gelir.

Bilgisizlikten sıyrılıp çıkabiliriz, kendimizi mükemmel, zeki ve yetenekli yaratıklar haline getirebiliriz.

Tanrı'nın bilgisinin mükemmel olması ve onun aldanmaz ve aldatmaz olması inancı, vahyin temelini oluşturur.

Doğru düşünce bilgidir.

Bildiğimizi bilmek ve bilmediğimizi bilmek, işte gerçek bilgi budur.

Kuyunun dibinde yaşayanlar, gökyüzünü kuyunun ağzı kadar görürler.

Kavramlar duyusuz boştur duyular kavramsız kördür.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Bilgi deneyle başlar ama deneyden doğmaz.

Bir şeyi bilmek ve bir şey hakkında bilgi sahibi olmak farklı şeylerdir.

Bütün gerçeklere karışmış hatalar vardır; insanın zihninde hala kesin olacak kadar mükemmel olan hiçbir şey yoktur.

Sadece iki tür kesin bilgi vardır: Kendi varlığımızın ve matematiğin gerçekleri hakkında farkındalık.