Aptal durumuna düşmenin iki yolu vardır: Biri, gerçek olmayana inanmak. Diğeri, gerçek olanı reddetmektir.

Ve önce insan olmak gerekir. İnsan olabilmek için önce kul olman gerekir. Kulluk için yürek gerekir. Yürek köpekte de vardır. İbrahim, Âdem, Yunus, Muhammed olman gerekir...

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

İnsanın doğayı bilmede metafizik inançlara ihtiyacı yoktur.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Bir insan gördükleri kadardır.

Kitaplar bize böyle olağanüstü insanlar olduğunu söylerler, buna karşılık kendi deneyimlerimiz ne gösterir?

Önemli olan insanın inançları değil, bu inançların onu nasıl biri haline getirdiğidir.

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Ben, insanın iç güzelliğinin yüzüne vurduğuna inanırım.

Tüm inciller insan yapımıdır.

Ha, anlıyorum. İnsanlar, var olması mümkün olmayan şeyleri görmek istemiyorlar.

“Kuran’ı biz dağlara göklere verdik, ancak onlar almadılar, onun için insana verdik”. Mutlak sadakati çünkü yine de ancak insan gösterebilir.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Din bir yanılgıdır ve gücünü bizim içgüdüsel dürtülerimizin hemen uyum göstermesinden alır.

Bir ara insanları anladığımı sandım, sonra sandığımı anladım.

Bazen kendimizi çok gelişmiş bir bilgisayar, vicdanı da Allah'ın çipi olarak düşünürüm ben.

Doğruya inançlar değil bilgi götürür.

Hayatımın ilk dersi; kimse sürekli açık gözlerle dünyaya tahammül edemez.

Sonsuz uzayda etrafında bir düzine daha küçük kürenin döndüğü yuvarlak, ortası sıcak, üzerindeki küflü tabakanın canlı ve bilinçli varlıklar ürettiği soğuk sert bir kabukla kaplı sayısız aydınlık küre - bu ... gerçek dünya.