İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

Savaşlar bize, düşmanlarımızı sevmeyi değil, müttefiklerimizden nefret etmeyi öğretir.

Herhangi birinin senden nefret etmesinin asıl nedeni; senin gibi olmak istediği halde asla senin gibi olamayacağını bilmesidir.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Herkes bilir ki, bütün canlı varlıklarda açgözlülüğün nedeni ya korku ya da yoksulluktur. İnsanda ise, bazen yalnız kendini beğenmişlikten gelir açgözlülük. Çünkü faydasız ve boş şeyleri gösterişle ortaya serip, başkalarından üstün geçinmeyi şanlı bir iş sayar insanlar.

İnsanoğlunu zaten açgözlü ve pisboğaz davranmaya iten de yoksunluk korkusu değil midir?

Her maske bir şeyler söyler; Nefretler, sevgiler...

Suç. İnsanları kontrol etmek için kullandığımız bu mekanizma. Bu bir illüzyon. Bir tür sosyal kontrol mekanizması ve çok sağlıksız. Vücudumuza korkunç şeyler yapar.

Milliyetçilik, anarşistlik siyasi özellikler değildir, insan işletim sistemleridir.

Kendini suçlayan insan, suçlayıcı toplumun elinden kurtulmak için, kendi suçunu gün evvelinden kendi eline alan insan demektir.

Bazılarının suç uydurma suçu vardır, bir suç denizinde böylece suçluluğunu görmezden gelebilir çünkü o.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

İnsan özü karanlık bir deniz; fazla açılmaya gelmez.

Kendi çıkarımız hükmü tamamıyla yanlış kılar.

Bizi rahat bırakan kötülükleri seyretmek bize keyif verir.