Kitaplar bize ne tür eşekler ve aptallar olduğumuzu hatırlatmak içindir.

Hata yapmak insana mahsustur; tökezlemek olağandır; kendine gülebilmek olgunluktur.

İnsan düşüncesinin tarihi, insan budalalığını ortaya koyar.

Kimse "vazgeçilmez" değildir ve hiç kimse kendini vazgeçilmez sanan biri kadar "aptal" değildir.

İnsan kendine özgü şekilde olağandışı bir yaratıktır. Ateşi keşfetti, şehirler inşa etti, muhteşem şiirler yazdı, dünyaya çeşitli yorumlar getirdi, mitolojik imgeler yarattı. Ama aynı zamanda hemcinslerine savaş açmaktan, çevresini yok etmek gibi yanılgılara düşmekten bir türlü vazgeçmedi. Terazinin bir kefesine yüksek zihinsel meziyeti, öbür kefesine aptallığı koyduğunuzda neredeyse dengede kalır.

İnsan sevince aptallaşır.

İnsanların kader dedikleri çoğu zaman sadece kendi kendilerine yaptıkları aptal oyunlar.

“İnsan öğrenmek zorunda olan aptal bir yaratıktır. Bu nedenle kendine bilgi yükler.”

Kendimden başka hiç kimse düşüşümden sorumlu değildir. Ben, kendimin en büyük düşmanı, felaketli kaderimin nedeniyim.

Çocuklar, ben anladım bu vicdan azabı denilen şeyi. Hiç kimse kendisininkini hatırlamıyor. Herkes başkalarının çekmesi gereken vicdan azabını biliyor.

Tanrı'nın insanın zekasını sınırladığı gerçeği göz önüne alındığında, onun aptallığını da sınırlamamış olması haksızlık gibi görünüyor.

Bazı insanlar bilgeliklerini saklamaya, aptallıklarını saklamaktan daha fazla özen gösterir.

İnsan kendinden başkasını suçlamamalıydı.

Maymun insana ne kadar çok benzemek isterse o kadar gülünç olur. Budalalar da akıllı gibi hareket ettikleri ölçüde o kadar tuhaf duruma düşerler.

Başkalarının hatalarını görürüz; ancak, kendimizinkiler söz konusu olduğunda kör oluruz.

İnsan düşüncesinin tarihi, insan budalalığını ortaya koyar.

İnsan hayvanların en çok düşüneni, çünkü en aptalıdır. Düşünmek aptallıktan kurtulmak için değil midir?

Garip dünya, hem kirli hem de temiz. Ben de öyleyim.

Aşk, erkekleri aptallaştırır. Ben kendi kendime kurban olarak konuşuyorum.

Dünyada aptal bolluğundan çok ne var?