İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Savaşlar bize, düşmanlarımızı sevmeyi değil, müttefiklerimizden nefret etmeyi öğretir.

Her maske bir şeyler söyler; Nefretler, sevgiler...

Yalanlarımız güzel, inanması zevkli.

Yetersiz insanın ihaneti çok zarar verir. Zayıflığı en iyi o bildiğinden ihaneti insanın zayıf zamanına denk getirir çünkü.

Bazılarının suç uydurma suçu vardır, bir suç denizinde böylece suçluluğunu görmezden gelebilir çünkü o.

Vicdana dokunmasını biliyorlar ama kırarak..

İnsanlar, sevdikleri birine zarar vermekten, korktukları birine zarar vermekten daha az çekinirler..

İnsanlar tutumlarını ve davranışlarını çıkarları değiştiği oranda hızla değiştirirler.

Erkekler doğaları gereği birbirine ilgisizdir fakat kadınlar doğaları gereği birbirine düşmandır.

Birisi sizin için gerçekten çok değerliyse, bunu ondan sanki bir suçmuş gibi gizleyin. Bu hoş bir şey değildir ama doğrudur. Çünkü, bırakın insanları, köpekler bile büyük dostluklara katlanamazlar.

Birbirlerini en çok büyüleyenler, birbirlerini en çok tamamlayanlardır.

Bizi hiç aldatmadıkları için, tanımadıklarımıza güven eğilimi gösteririz.

İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.

Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

En kötü nefret, akrabaların nefretidir.

Hiçbir şey insan kalbindeki vicdandan daha korkunç bir şahit veya daha dehşet verici bir suçlayıcı olamaz.

Sevgi ile nefret arasında çok ince bir çizgi vardır. Birisinden nefret ediyorsanız ve bir gün onu yenemeyeceğinizi anladığınız zaman onu sevmeye başlarsınız. Ve yine birisini seviyorsanız ve bir gün onu yenebileceğinizi düşündüğünüz zaman ondan nefret etmeye başlarsınız.