İnanç, Aklın tükendiği yerde başlar.

Aşkın değil. Bilgi,

Sorun şu ki, insanlar inancın takdir edilmesi gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Aslında inanç , kanıtınızın olmadığı bir şeye inandığınız anlamına gelir.

Bilgin arttığı oranda, inanç yok olur.

Bütün düşüncenin en yüksek çatışkısı, düşüncenin, düşünemeyeceği bir şey bulma çabasıdır.

Doğruya inançlar değil bilgi götürür.

Ateist olmak için gerekli kalp iyiliği ve zihin kudreti, ancak on binde bir insanda görülür.

Neden inancını terk ettin? Sadece gerçek olmadığı için.

Bir karenin kenarlarıyla köşegenlerinin rasyonel orantılı olmadığı gerçeğinden habersiz olan, insan sıfatına layık değildir.

Felsefe, inanılanın inanılmaya değer olup olmadığını araştırmaktır.

Eğer aklımız ermeyecekse neden anlamaya uğraşalım?

Persler, Asurlar, İbraniler “bilgi peşinde” koşmamışlardır, çünkü gerçeğin Tanrı olduğuna inanmışlardır.

İnanç insanın aklıyla vardığı bir şey değil.

Bütün dinlerde ahmaklar var, çoğunda da düzenbazlar. Sırf deliliği vahiy sanan ve kendilerine peygamber adını takan adamlarca yazıldı diye kimsenin anlayamadığı gizemlere neden inanacakmışım?

Ulaşılabilir, bellenebilir ve örneklenebilir olana inanabilmek kolaylaşmaktadır.

Uçarken havayı kesen ve onun direncini hisseden kuş, bunu havasız (vakum) yerde daha iyi yapabileceği kanısına kapılabilir.

Bilgi deneyle başlar ama deneyden doğmaz.

İnanç dağları yerinden oynatır, fakat sadece bilgi doğru yere oturtabilir.

Sezgi, kökleşmiş bir alışkanlık eseridir.

Çoktanrıcı ya da tek tanrıcı bütün dinler gereksizdir, insanların mutluluğu için doğanın ve aklın yasaları yeter.