Erdem kılığına girmemiş, ondan destek almamış kötülük var mı.

Erdemli insanlar, kötü insanların gerçek hayatta yaptıklarını kendi hayal dünyalarında yaşamakla yetinen kimselerdir.

İftira erdemi bile sarartıp, soldurur.

İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir.

İkiyüzlülük temelleri yıkıldıkça, toplumda ahlâk düzeyi yükselir. Özellikle bu dönemlerde, ikiyüzlülük tamamen eleştirilip yadsındığında ahlâk duygusu en hızlı ilerlemesini gerçekleştirir; ancak o zaman bu duygu büyür, yükselir, incelik kazanır.

Edebini kaybeden kimse kötülükten zevk alır.

Bir insan tanrıların varlığına hiç inanmasa da, eğer aynı zamanda dürüst bir mizacı varsa, böyle kişiler insanlardaki kötülükten nefret eder; yanlışlıklara karşı olan nefretleri, onları yanlış işler yapmaktan uzaklaştırır; haksızlıktan kaçınırlar ve namuslu yaşarlar.

Ateistler, münafıkların ürettiği kadar kötülük üretmediler.

En büyük kötülükleri yaratanlar hep ahlakçılardır.

İnsan denen varlık gerçekten de aynı zamanda hem böyle kudretli, erdemli ve olağanüstü, hem de fesat ve aşağılık mıydı?

Kötülük, erdem kılığına girdiğinde bizi aldatır.

İnsanlar erdemi övüyorlar, ama ondan nefret ediyorlar, ondan kaçıyorlar.

Medeni, Morphs veya sahte erdem teorileri sağlar. Bu kusursuz babalık, sahte bir erdemdir, zevk bencilliğidir.

Kimse 'nasıl olsa bana zararı dokunmaz' diyerek küçücük de olsa kötülük düşünmesin. Su damlalarının damlaya damlaya su kabını doldurması gibi, budala kimse de azar azar toplayarak kendini kötülükle doldurur.

Yükün dürüstlükse, gücün düşer belki, fakat başın hiç düşmez.

Öyle ucuz ettiler ki her şeyi sözü, saygıyı, erdemi. Ölümü bile kirlettiler.

En namuslu sözler, en namussuz insanların dilinde.

Yalnızlık, kötü arkadaştan hayırlıdır.

Var mı dünyada günah işlemeyen, söyle! Yaşanır mı hiç günah işlemeden söyle; Bana kötü deyip kötülük edeceksen, Yüce Tanrı, ne farkın kalır benden, söyle.

İftira yamyamlıktan daha kötüdür.