Bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz.

Çünkü beklenenden tez düştü ak'lar çocuk sakallarıma.

Hayat kayıpların bir hesabıdır, Her geçen yıl... Dünyanın tutkusu yavaş yavaş artar Ve ağır yük hafifleşir Ve şafak ölmezleşir, daha parlaklaşır Her geçen yıl...

Neyi yaşıyoruz şu anda, Nelerle sığmıyoruz dünyaya, Aşktan Öfkeye geçiriyoruz birdenbire, Sevinçten üzüntülere, Durgunluktan coşkulara koşuyoruz, Coşkulardan Mutsuzluğa gömülüyoruz sessizce Ve yaşıyoruz böylece her yılı, Koskoca bitmez bir saniyede.

Ayağı kayan bir çocuk kadar şaşkınım, bilemedim düz yolda yürümenin imlâsını. Kanayan dizlerime bakıp da ağlamayı öğrenemediğim gibi.

Ömrüm diyorum şimdi ömrüm üzgün bir çocuksun sen ve yalnız öyle kal çünkü bu dünyada sana en çok mutsuzluk yakışıyor.

Yine de kalmış olabilir, Küçücük bir mavilik gökyüzüne, Bir sevda kırıntısı, Avuç içi kadar bir umut.

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır, Yarım kalan bir şiir belki de.

Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun.

Ve hep bir şeyler eksik gibi, bir şeyler bekler gibisin.

Ömürler yetmiyor ve hep, eksik kalıyor bir şeyler.

Yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir.

Bu nasıl bozgun bu nasıl yıkılmak böyle.

Dinmeyecek sanki keder, böyle giderse.

Parçalanmış bir gökyüzüdür yaşamak.

Kuşlar nereye sığınır akşam olunca.

Bir yol ayrımına getirdi bizi zaman.

Sular bulutlanır sen susarsın.

Tam mevsimindesin sabrın.

Yalnızsın bu yolculukta.