Özgür anayasa altında cahil insanlar hala köleler.

Kimse özgür olduğunu sanan köleler kadar ümitsizce köleleştirilmemiştir.

Hür olmadığı halde kendisini hür sananlar kadar köle yoktur.

Hiçbir kimse kendini özgür sananlardan daha fazla köleleştirilmemiştir.

Eğer bir nesil cehaletin mutluluk olduğunu sanarak yetişirse, bir sonraki nesil cehaletini bile fark edemeyecektir. Çünkü bilginin ne olduğunu bilmeyecektir.

Gönüllü köleler, özgür olmak isteyenlerden nefret ederler.

Belki de bizler toplumun ipleri tarafından kontrol edilen kukla-kuklalarız. Ama en azından algı ve farkındalıkla kuklalarız. Ve belki de farkındalığımız kurtuluşumuzun ilk adımıdır.

Cehalet cahiller için mutluluk verici olabilir fakat diğerlerimiz için tam bir baş belasıdır.

En büyük esaret cehalet. En birinci baskıcı heva, heves. En hileci düşman vesvese. En güçlü özgürlük bunları tanımaktır.

Eğer bir toplum bireylerinin yarısı köle konumunda tutuyorsa, bir toplumda yaşayanların yarısı öteki yarısının kölesiyse, o toplum özgür toplum olamaz, o toplum uygarlaşamaz.

Birer hasta adamız, hastalığının kaynağından habersiz.

Beyin ölümü gerçekleştiği halde aramızda gezen insanlar var.

Nefret, kölelik sonrasında kaçınılmazdır.

Kötülük nispeten nadirdir. Cehalet salgındır.

Yeni teknolojinin tüm dünyaya yayılması, insanî özgürlüğü geliştirecek şekilde yürümüyor. Bunun yerine, piyasa güçlerinin, toplumsal ve siyasal denetimden kurtulmasıyla sonuçlanıyor. Dünya piyasalarına bu özgürlüğü vermekle, küreselleşme çağının, kölelik çağına geri dönüşlerden biri olarak hatırlanmasını kesinleştirmiş oluyoruz.

Özgür olmadıkları halde, kendilerini özgür sananlar kadar hiç kimse tutsak olamaz.

Dünyayı dolaştıkça görürüz ki insan kölelik için doğmuştur.

İnsan hür doğar, ama her yerde zincire vurulmuştur.

İnsan özgür doğar; oysa her yerde zincire vurulmuştur. Falan kimse kendini başkalarının efendisi sanır ama böyle sanması onlardan daha da köle olmasına engel değildir.

Eğitim görmüş bir halkı idare etmek kolay, köleleştirmek imkansızdır.