Hükümetin nihai amacı, kısıtlamak değil, iyilik yapmaktır.

İnsanlar bir araya gelip şehirler kurmak, kendilerini güvenlik şemsiyesi altına almak istemişler, ama siyaset sanatına sahip olmadıklarından birbirlerine kötülük edip dağılmışlar.

Halk gerçeği fark edemez, yapabildiği tek şey yöneticilerin kendilerine söylediklerini tekrarlamaktır.

Şehir halkı ne kadar iyi olursa, idarecileri de o kadar çok ilahi vasıfta olur.

Politika, insanları kendilerini ilgilendiren işlerden alıkoyma sanatıdır.

Herhangi bir hükümetin veya siyasi yapının yönetimi altındaki “özgürlük” bunun özgürlükle ne ilgisi var?

Din sıradan insanları sessiz tutmak için mükemmel bir şeydir.

Hükümetimiz ... bütün insanlara örneğiyle öğretiyor.

Kendilerini yönetmeye uygun insanları bulmak, başkalarını yönetmeye uygun insanlar bulmaktan daha kolaydır.

Her memleketin hak ettiği bir hükümet vardır.

Her sınıf yönetmeye uygun değildir.

Çoğu hükumetin temeli korkudur.

Eğer erkekler melek olsaydı, hiçbir hükûmet gerekli olmazdı. Melekler erkeğe hükmedecek olsaydı.

Her hükûmet hırsızlardan bir araya gelmiştir.

Azınlığın servetini koruyup çoğunluğun açlığına çare düşünmeyen hükümetlerin hiçbiri bu dünya yüzünde kalıcı olmayacaktır.

Yanlış bir hükümet sistemi tarafından insanlar birbirine düşman hale getirilmediği sürece, insan insanın düşmanı değildir.

Demokrasi bireysel cehaletlerin ortak aklına dair hazin bir inançtır.

Ortalama bir insan özgür olmayı değil, güvende olmayı ister.

İrtica saltanatını, bir ülkenin eğitimini ele geçirerek kurar ve böylece kökleşir, kalır.

Sadece bilge ve erdemli kişilerden kurulu bir akıllı insanlar toplumuna ulaşmanın imkansızlığı anlaşıldı. Belki yığınlar hiç bir zaman filozof olmayacak. Ama toplumları mutluluğa ulaştırmak için, yönetimin bilge kişilere teslim edilmesi de mi mümkün değil? Aklı başında insanlar tarafından yönetilmezsek sonumuzun felaket olacağını görmüyor musunuz.?