Bir ideoloji altında icra edilmeyen sınıf mücadelesi, yani siyasal pratik yoktur.

İktisaden egemen olan sınıf -üretim araçlarına sahip olan sınıf- siyasal olarak da egemendir.

Hükümetin yaptığı batıcılık değil, yalakalık.

Yeni oluşacak hükümet, ülke tarihindeki en aşırı ve çılgın hükümet olacak.

Devrimci teori, ancak devrimci sınıfla birlikte çözüm getirir.

Ben solcu bir kadınım, solcu bir partiyle kadın davasının daha çabuk çözüleceğini pek zannetmiyorum. Zaten solcu bir parti de, öteki partiler gibi erkekler tarafından yönetilmektedir. Kadınlar konusuna yaklaşmak gerekince de, bunlar solcu erkekler gibi değil de tıpkı düpedüz erkekler gibi davranmaktadırlar. Zamanla anladım ki kadınların mücadelesiyle pekiştirilmezse sınıflar kavgası aldatıcıdır. Çoğu sosyalistler cinsel karşıtlığı sınıfsal karşıtlığa göre ikincil saymaya yatkındırlar. Oysa kendilerine sosyalist denilen ülkelerde şu bizim MLF (Kadınların Kurtuluş Hareketi) gibi bir hareketi örgütlemek yasaktır. Bence mücadeleyi iki düzeyde birden yürütmekte yarar var, karıştırmakta değil. Erkekler, partileri ne olursa olsun, kadınların yaşantısını gerçekten hesaba katamıyorlar.

Devrimler sadece -ve sadece- hükümetler çürüdüğünde, yumuşadığında veya yok olduğunda işe yarar.

Güçlü bir halkın bir azınlığın mutlak egemenliği her zaman ulusal saldırganlık yaratır.

Biliyor musunuz, eğer hükûmet bir ürün olsaydı satışı yasak olurdu. Hükûmetler sağlığa zararlıdır. Hükûmetlerin öldürdüğü insan sayısı sigaranın veya emniyet kemeri takmamanın neden olduğu ölümlere göre çok fazladır.

Toplumların tarihi ezenler ve ezilenler arasındaki mücadelelerin tarihidir.

Blair'den sonra siyaset medyayı çok etkilemeye başladı. Siyasetçiler, birçok önemli problemi göz ardı edecek yayın yaptırabiliyorlar medyaya. Mesela, bir cinayet ya da bir skandal olsa, o arada bir manipülasyonla hükümet bir kanun tartışması başlatsa medyanın önemli bir kısmı onun peşine takılabilir.

Herhangi bir hükümetin veya siyasi yapının yönetimi altındaki “özgürlük” bunun özgürlükle ne ilgisi var?

Benim fikrim, kanaatim şudur ki, dost da, düşman da dinlesin ki, bu memleketin efendisi Türk'tür. Öz Türk olmayanların Türk vatanında bir hakkı vardır, o da hizmetçi olmaktır, köle olmaktır.

Bir hükümet nüfuzunu kötüye kullanmadığı ve adaleti çıkarlarına hiçbir vakit feda etmediği zaman takdire değerdir.

Köle hükümeti bir oligarşidir; ve aynı zamanda en keyfi ve canice karakterlerden biri.

Toplumların tarihi sınıf kavgalarının tarihinden ibaret olmuştur.

Gerçek demokratik ilke, hiç kimsenin halkın üzerinde bir güce sahip olmaması demektir.

Bugüne kadarki bütün toplumların tarihi, sınıf mücadeleleri tarihidir.

Kapitalist toplumda devlet, kapitalist sınıfın kararlarını uygular.

O halde özgürlük, bireyin hükümetidir.