Sessizlik aptallığın ilacıdır.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Konuşmasını bilen ne zaman konuşması gerektiğini de bilir.

Sessizlik bilge bir adama cevaptır.

Bir aptal dilini tutamaz.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Genellikle hakkında konuştuğumuz şeyden sessiz kaldığımızın on katı pişmanlık duyarız.

Davul çalarken flüte dokunmayın; Aptallar söz sahibi olduğunda, bilgeler susar.

Maymun insana ne kadar çok benzemek isterse o kadar gülünç olur. Budalalar da akıllı gibi hareket ettikleri ölçüde o kadar tuhaf duruma düşerler.

Mizahı kurumuş bir toplum aptallaşmaya mahkumdur. Aptallar mizah yapamazlar. Mizah yapmayanlar aptallaşırlar. Bu arada eklemek gerekiyor, solcu olamazlar.

Manzarayı bilir misin hiç görmediğin yerlerdeki? Bilmeden konuşmak aptallık değil de ne ki peki?

En büyük azap; bilgelik ile bağnazlığın iç içe yaşamasıdır.

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Aptallar dünyanın tüm bilgelikleri ile alay ederler.

Ancak aptallar mutlu oldukları için sevinirler!

Duymak istiyorsan, sessiz ol.

Unutmayalım ki cesur bir kez, korkak bin kez ölür. Önemli olan, insanın böyle bir toplumda “mezar taşı” gibi susmamasıdır.

Dünya ne bilge ne de adildir, ancak tüm aptallıklarını ve adaletsizliklerini son derece duygusal olmakla telafi eder.

Mantıksal sonuçlar, aptalların korkulukları ve bilge adamların işaretçileridir.