Nerede olursak olalım ilim ana yurdumuzdur, bilgisizlik yabancı bir yer.

İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir, sen kendin bilmez isen, ya nice okumaktır.

Bilgi hazinelerine ulaşabilen insanların sayısı ne kadar artarsa, dini inançlardan kopuş da o kadar yaygınlaşır.

İlmin değeri de diğer mumların kendisinden ışık aldığı enerji kaynağına benzer.

İlim beşikte başlar, mezarda biter.

Bir kimse din adına bilmesi gerekenleri öğrenmeden cahillikten kurtulmuş sayılmaz.

Din, bir susuzluk, sonsuza karşı duyulan özlem. Bilgi değil, aşk. Aşk öğretilir mi? Dini mektebe sokmak yanlış.

Türkiye'de bütün eğitimin amacı, uşak olmaya yetecek kadarını bilmekle sınırlıdır.

İnsanoğlu hakikati ve saadeti hiç bulamaz, velâkin bu hakikat ve saadet yolunda yürümeye yardımcı bir şey vardır. Bu karanlıkta fenere benzer, buna maarif, bilgi denir. Maarif insanın fikrini çok eder, aklını keskin eder, zekâsını çoğaltır.

En büyük ihtiyaç, çocuklarımıza bilgiye dayanarak ve bağlantıları görerek düşünmeyi öğrenmelerine; insanlarımıza da her şeyden önce ölmeyi ve öldürmeyi reddetmeyi öğrenmelerine yardımcı olmaktır.

Bilgisizliğin yarattığı sonuçlar yüzünden acı çekiyoruz.

Şimdi bir toplum düşünün ki bilen insana düşman. Bu toplumun okumuş insana ihtiyacı yok. İzleyen, dinleyen insana ihtiyacı yok. Koyuna ihtiyacı var. İki türlü insan var. Kürt, Türkde kalmadı. Bir çalışan insanlar, birde çalan insanlar.

Ha mealden hüküm çıkarıp ulema ile savaşmak, ha her beyaz önlük giyeni doktor zannedip reçete yazdırmak. Bir dini, diğeri sağlığı yok eder.

En büyük kitle imha silahı nükleer bir bomba değil, cahil bırakılan bir halktır.

Eyledim, Halep ile Şam'ı ilmi talep Meğer ilim hiç imiş, illa edep illa edep.

Dünyanın en dayanıksız tüketim malzemesi bilgidir. Bugün bilirsiniz, yarın bilmezsiniz. Bilmiyorum ki...

Okumayı seven herkesin erişebileceği her şey var.

Öğretmek bilgi vermekten daha fazlasıdır, değişime ilham verir.

Herkes cahildir. Ancak cahil oldukları konular farklıdır.

Cehalet başladığında sınır tanımıyor.