Yol, gerçek ve yaşam Ben’im. Benim aracılığım olmadan Baba’ya kimse gelemez.

Yol, boşluktur. Kişi kendisini ortadan kaldırdığı zaman bir boşluk oluşur. Bir insan ‘Ben’ dediği sürece kendi yolundaki bir taştır. Kendini ortadan kaldırdığı zaman ise ‘yol’dur, ‘boşluk’tur. Herkesin aradığı ‘gerçek-kendi’dir, yani tanrı. Sahte benlik (ego) ortadan kalktığında insanın olabileceklerinin sonu yoktur.

Uzun vadede tüm gerçekler sadece sağduyu ile açıklığa kavuşturulmuştur.

En büyük bilgelik şu andan zevk almayı hayatın en büyük amacı kılmaktır, çünkü tek gerçek budur, başka her şey düşünce oyunudur.

Bilge bir adamla cahil bir adam arasındaki fark; birincisinin fikirleri tartışması, ikincisinin ise gerçekleri tartışmasıdır.

Gerçeğin bir fatih olarak gelmesinin tek nedeni bizim onu bir konuk olarak karşılama sanatını yitirmemizdir.

Bir insanın ilk görevi gerçeğin peşinde olup onu araştırmaktır.

İnsanlıktan zevk alan, adaleti öven, dalkavuklarını hor gören ve gerçeğe saygı duyan akıllılar içindir.

Gerçeği bilenler ile onu sevenler hiçbir zaman eşit değildirler.

Tüm kelimeleri bildiklerinden, tüm gerçeği bildiklerini sanıyorlar.

Gerçek, akıllı kimseleri daima etkiler.

Göğün her yerde mavi olduğunu anlamak için dünyayı dolaşmanız gerekmez.

Dehanın ilk ve en büyük şartı gerçeği sevmektir.

Gerçeğe ancak tek yoldan gidilir, ama ondan uzaklaştıran binlerce yol vardır.

Hayat bir açılımdır ve ne kadar uzağa gidersek o kadar çok gerçeği kavrayabiliriz.

Gerçeğin sembolleri cahilleri eğlendirmek için verilmemiştir. Onlar felsefi düşüncenin alfa ve omega’sıdırlar.

İki adama ihtiyacı var gerçeğin: biri onu söylemek, diğeri anlamak için.

Önce kendi gideceğin yolu öğren, sonra öğretmeye kalk.

Dehanın ilk ve en büyük şartı gerçeği sevmektir.

Hayatta insanın kazanabileceği en büyük ödül, birkaç gerçeği anlayabilmesi ve birkaç yanlışı ortadan kaldırabilmesidir.