İnsanın kendisi zaten, keşfedebileceği herhangi bir düşünceden daha büyüktür.

Kendi bahçesinde dal olamayanın biri, girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor.

İnsan kendinden de kaçamazdı ya. Yerini değiştirirsin, duygularını değiştiremezsin.

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor...

Demek istediğim şu... Bizden başka canavar yok belki...

Büyük insanların idealleri, sıradan insanlarınsa hevesleri vardır.

Kendinizden daha yüce olan bir tanrı yoktur.

İnsanın, zihni ve tutkuları eğer o büyük engel olmasa bir kartal misali uçmasını sağlayabilirdi.

Bir insanı bulunduğu mevkiyle değil, göz koyduğu mevkiyle ölçmek gerekir.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

İnsanlar artık ve ancak içlerinde kendileri olmadığında güzeller.

Bileşmenin, birleşmenin olduğu her yerde organizatöre ihtiyaç vardır; insan da bir bileşimse eğer kendini idare edecek bir benliğe ihtiyacı olacaktır.

Beyninin yapısını düşününce, insanın yeryüzünde yaptıkları az gelir.

Birçok kudretli şeyler vardır, fakat hiçbiri insan kadar kudretli değildir.

Yurdumuzun insanları çok zeki...Topraklar altında kalmış pırlanta madeni gibi.

İnsan kendi içinde kesinlikle bir bütün değildir, homojen değildir; içinde ne var ne yok karışır, bir an bir insandır bir an sonra başka bir insan.

Modern benlik; hurdalar, dogmalar, çocukluk anıları, gazete makaleleri, rastgele sözler, eski filmler, küçük zaferler, nefret ettiğimiz ve sevdiğimiz insanlardan oluşturduğumuz sallantılı bir binadır.

Daima çocuk kalan insanlar vardır. Hülyalı denebilecek bir durumdadırlar; adeta benlikleri çevrelerindeki evren sızıyor veya evren benlikliklerinin içinde emiliyor gibi hissederler.

Zihnin varlığı: İnsanın içindeki küçük insan.