Niceleri geldi, neler istediler; Sonunda dünyayı bırakıp gittiler; Sen hiç gitmeyecek gibisin, değil mi? O gidenler de hep senin gibiydiler.

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

İnsana güvenmeden düşte bile yola çıkılmıyor!

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

İki insan birbiriyle iletişim kurabildiği sürece yaşın bir önemi yoktur.

Eğer herşeye rağmen ailede huzur sağlanamıyor ise, huzursuzluk kaynağı evlilikleri zorla sürdürmeyin. Hem taraflar hem çocuklar icin en hayırlısı, devamlı “dırdırla“ geçen günleri zamanında noktalamayı bilmektir.

Ah bu insan yüzleri. Her şeyimizi bağladığımız, durmadan yanıldığımız.

Yaptığınız her işin hesabını tuttuğunuzda mutlu bir insan olabilmeniz gerçekten zorlaşır. Çetele tutmanın tek yaptığı , beyninizi , kim ne yapıyor, kimin daha fazla sorumluluğu bar gibi şeylerle doldurarak moralinizi bozmaktır.

Kendini kanıtlama tehlikeli bir tuzaktır.

İnsan için, her şeyi söylerler... Ne çıkar? Elverir ki, vicdanı temiz olsun...

Olanaksız; sizin ışığınızı size yansıtan kaç kişi tanırsınız?

İnsan, hayvansal istiklal, manevi özlemler arasında yaşayan bir sınır boyu yaratığıdır. yalnızca doğa isteklerin göre ayarlanmış hayat ona huzur vermez.

Affetmek için iki kişilik erdem lazım. Hem onu affetmek, hem onu affettiğin için kendini affetmek.

Merhametli bir adam ve kadın, güneş ışığı gibi, çevresindeki her şeye zenginlik huzur ve neşe saçar.

İnsan hayatında hiçbir zaman sükûn ve rahat/huzur yoktur. Hayat bir süreçtir, bir statüko içinde ısrar değildir.

Kimin kontrolünde olursa olsun insan hayatının amaçlarından biri, etrafta sevilecek kim varsa sevmektir.

İnsan hayatının amaçlarından biri de etrafta sevilecek kim varsa sevmektir.

Meğer ne kadar kolay yanılıyormuş insan, en yakınlarında bile.

Mutsuz bir birliktelik yerine huzurlu bir yalnızlık iyidir.

İnsan kendini yalnızca insanda tanır.