Budala ile bilgenin gördüğü ağaç aynı değildir.

Bir insan gördükleri kadardır.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.

Bir cismi ya da kişiyi merak edip de peşin hükümlü fikirler tarafından engellenmek kadar zor bir şey yoktur. İşte bu perde zaman zaman kalkar, onu kaldıran kişiye ise dahi denir.

Einstein'ın eski yeni bütün giysileri aynıydı, sadece otistikler çok başka bakarlar.

Birbirinize çok benzemeye başlarsanız ortaklığın gücünden, güveninden insanlarda göze batan çok şey görmeye başlarsınız.

Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Yetenek başkalarının vuramadığı hedefi vuran nişancı gibidir; dahi ise başkalarının göremediği bir hedefi vuran bir nişancı.

Her insan kendi görüş sahasının sınırlarını dünyanın sınırları olarak kabul eder.

Kafam karışık değil benim. Sadece güzelce karışmış.

Bize öyle bir güç verin ki, kendimizi başkalarının gördüğü gibi görelim.

Hepimiz başkalarını kendi yüreğimizde taşıdığımız biçimde görürüz.

Bir tek düşmanı olan, her yerde onunla karşılaşır.

Yürğin görüş açısından baktığında, uzakta oIan burnunun dibinde görünür.

Gökyüzü açık da olsa kapalı da insan sevmedikçe onu göremez.

Önem verdiğimiz, kendimizden ötekilere ve ortamımıza uzanan ilişki uçları değil, her seferinde farklı bir bakış açısından -ötekilerden bize doğru, ya da ortamımızın çeperlerinden bizim yerimize doğru- uzanan ilişki uçlarının oluşturduğu konumumuzdur.

Önemli olan görünen şey değildir, insanla ilintili bir şeyin iyice görülmesidir, hem ne olursa olsun.

Görmek her zaman fark etmekten ibarettir. Gözlerimizi kendi tanıdıklarımızın üzerinde gezdirir ve neyi kabul edeceğimizi seçeriz.