Kadınların birlerinden nefret etmesinin sebebi erkeklerdir.

Kadın kısmı bir erkeği yaşam boyunca benimseyince kıskançlığını, baskısını ve sonunda çekilmez densizliklerini artırır.

Kadınların kötü tarafı da budur, hemcinslerini hiç çekemezler.

Kadınlar, kendilerine yapılan birçok şeyi affedebilir; ama affetikleri şeyleri hiçbir zaman unutmaz.

Kendi ışığına güvenen, başkasının parlamasından rahatsızlık duymaz.

Onun için kadının kendisi değil, çektiği yalnızlığın giderilmesi önemliydi, fotoğraflarda kolunda güzel çıkması kadının.

Yine de duymak istiyorsun ama. Bir erkeğin bir kadına söyleyeceği şeyleri. O senin kadın yanın.

Kadınların açtığı yarayı tedavi etmenin yolu yok gibidir.

Kıskançlık, insanı alçaltan ve küçülten bir duygudur.

Kadınlardan uzak dur.

Bir kadına tavsiyesinin ne olduğunu sor. Söylediğinin tam tersini yap ki böylece daha akıllıca davranmış olduğundan emin olabilirsin.

Uzunca bir süredir evli olup da arada bir kocasının küçük zaaflarını çıtlatarak onu biraz olsun kendinden uzağa yerleştirmeyen tek bir kadın yoktur.

Bir kadın için beni kaybetmek bana göre en büyük ceza.

Kadınlar sadisttir, onlara yükleyeceğimiz acılarla bizlere eziyet ederler.

Erkeğin yaşantısı akılsaldır, ama bir takım boşlukları vardır; kadınınkiyse, kendi sınırları içinde, karanlık ama doludur, tamdır. Bu doluluk ona belli bir ağırlık verir; ilişkilerinde, kadın erkeği hafif bulur: diktatörlerin, generallerin, yargıçların, memurların, yasaların, soyut ilkelerin hafifliği vardır erkekte.

Şimdi kendi kendime şunu söylüyorum: Kurtuluşu bir başkasında görmek, yıkılmanın en güvenli yoludur.

Kocasının ölümünden sonra gerçek anne çoğu kez bir üvey anne haline gelir.

Erkekler doğaları gereği birbirine ilgisizdir fakat kadınlar doğaları gereği birbirine düşmandır.

Bir kadının bir erkekle işi bittiğinde tamamen bitmiştir.

Kadın bir şeyi kafasına koyduysa, yapar. Erkeğin tek yapabileceği kaçınılmaz olana ayak uydurmaktır.