Zaman, yalnızca ebedi süre boyunca seyahat ederken bilinç durumlarımızın ardışıklığı tarafından üretilen bir yanılsamadır.

Yaşadığımız gün sayısıyla bir günde aldığımız nefes sayısı az çok eşittir.

Benlik kendini mekandan kurtardı, zamandan da kurtarabilirse eğer insan kendini sınırlayan canlılığın dışında başka türlü canlı kalmış olur.

Acelemiz varmış gibi içinde yaşadığımız şu anın, hemen geçmiş zaman olması için elimizden geleni yapıyoruz. Çünkü şimdiki zamanın, geçmiş zaman olduğunda sonsuzluğun ışığı altında hafızamıza kazınacağını biliyoruz. İşte bu hafıza, tüm bu anıları bizim için saklar ve beklediğimiz o kötü gün geldiğinde sonsuzluğun perdesini aralayarak bizim içsel hasretimizin nesnelliği olmasını sağlar.

Tarih döngüsel, tekrarlayıcı değil.

Herşeyin bir sonu olmaz mı? Gece sona erer, gündüz sona erer, ay da öyle, yıl da öyle.

Sonsuzluğun karşısında dağlar, bulutlar kadar geçicidir.

Gerçek aşk, zamanın tüm sınırlarını aşarak sonsuza kadar sürebilir.

Açıktır: Geçmiş bir zamanlar gelecekti ve gelecek geçmiş olacak.

Zamanı yenince hep aynı anın içindeyiz.

Düşmesini istemeyen, zamana ayak uydurmasını bilmeliydi.

Bilgi bize kıymetli çünkü onu tamamlamaya asla vakit bulamayacağız.

Dehşet verici korkunç dönemler yaşarsın, ardından sakin ve sevgi dolu bir dönem gelir.

Geçmiş ve gelecek sadece zihnimizdedir. Oysa şu an, her ne kadar şimdi ise de, zamanın dışındadır, o sonsuzdur.

Gün kaybolur, ay doğar.

Sonsuzluk, mümkün olanı kaçınılmaz olana dönüştürür.

Her şey gider, her şey geri gelir, sonrasızca döner varlık çarkı. Her şey ölür, her şey yine çiçeklenir; sonrasızca sürer varlık yılı.

Evrende her şeyin bir ritmi vardır. Her şey dans eder.

Yeni doğmuş çocuğu zarar vermekten ve zarar görmekten korumak yetmez. Aynı zamanda çevresindeki dünya ile bilinçsel bir uyum sağlayabilmesi için de tedbirler alınmalıdır.

Zamanı durdurup sonsuza kadar bu anda kalmak istiyordum.