Eteğini indirmek istediğin için hayat fahişe sana göre.

Düşünceler bireyseldir. Toplum düşünmez, sadece yargılar.

Cinsel ahlakın ilk ve tek ilkesi: suçlayan her zaman suçludur.

Töreye teslim olmak, insanın en değerli varlığı olan vicdanını susturmak demektir.

Ahlakçıların hep uygulamak istedikleri o hakkı reddediyoruz, tek tek bireyleri bir ideal adına sakatlamayı.

Ölümü, öldürmeyi, canlıyı yok etmeyi hangi yüce amaç, hangi yüce dava haklı kılar? İyi amaç, doğru amaç şiddeti meşrulaştırabilir mi? İyinin, doğrunun ölçüsü ne peki?

Ahlak yargıları ve cezalandırmaları, daha az sınırlandırılmış olanlara karşı (özgür olan bireylere karşı) ruhsal olarak sınırlandırılmış olanın gözde intikam biçimidir.

Ahlak, sürü hayvanının içgüdüsüdür.

Bireyler “halkın yüce davası” uğruna can verirler, halk da ölenlerin ardından bir kaç söz söyler ve minnettarlığını dile getirip tüm parsayı toplar; işte ben kârlı egoizm diye buna derim.

Oysa hâkikat sadece Sensin, daha doğrusu Sen hakikâtten da fazlasısın, çünkü Senin önünde hakikât bir Hiçtir.

Ben kimseden hak talep etmiyorum. Bu yüzden kimsenin hakkını kabul etmem gerekmez.

Hiçbir şey, önünde, kendimi alçaltmamı gerektirecek bir yücelikte değildir!

Devlet, birey her şey olmadığı sürece varlığını sürdürebilir.

Dünya benim mülkiyetimdir.

En büyük kötülükleri yaratanlar hep ahlakçılardır.

Yükümlülükleri nedeniyle ahlaksız olan bir devlette, bireylerin ahlaklı olmasının temel önemde olduğu nasıl kanıtlanabilir?

Ayrı ayrı birer ahlaksız yaratıklar olan insanlar, toplu oldukları zaman namuslu kişiler olurlar.

Ekmeğini çöpten çıkarana iğrenerek bakan halkım, para için soyunana alkış tutuyor!

Eğer sadece kendi çevrenizi seviyorsanız burada bir menfaat arayışı ve bir tür kendini yüceltme duygusu vardır.

Yargılayan suçludan suçlu. Kural bu mu?