İlm kesbiyle pâye-i rif’at, Arzû-yı muhâl imiş ancak. Aşk imiş her ne var âlemde, İlm bir kıyl ü kâl imiş ancak.

Aşk imiş her ne var âlemde. İlm bir kıyl ü kâl imiş ancak.

İlim ve sanat ittifak görmediği ülkeyi terk eder.

Kaz Dağları'nı alıp şu taraftan bu tarafa taşıyorum, kimse bir şey demiyor, çünkü ben varolmayan hakikatler yaratıyorum.

Çoğu hakikat sadece kimsenin sorunu ele alacak ve üstüne gidecek cesareti bulamamasından dolayı ortaya çıkmıyor.

Yoksulluğun ne önemi var? Sanatımıza aşık olan biri için ne önemi var ki? İnsan her sevinci ve her güzelliği kendi içinde taşımaz mı?

Ne hakiki aşktan burda bir çakan vardır, Ne de onu görse dönüp bir bakan vardır,

Büyük Angelo'nun, kilise süslemelerini yaparken sandalet giyen bir melek tasvir ettiği söylenir. Resme bakan kardinalse, "Sandalet giyen melek nerede görülmüş?" der. Angelo da soruya soruyla karşılık verir: "Çıplak ayaklı melek görülmüş mü ki?"

Eğer aşk bir oyun değilse neden çok fazla oyuncu var?

Gerçeğin bir fatih olarak gelmesinin tek nedeni bizim onu bir konuk olarak karşılama sanatını yitirmemizdir.

Aşkın dokunuşu ile herkes şaire dönüşür.

Sanat, gerçekleri tanımamıza yardımcı olan bir yalandır.

Böyle anlamsız bir dünyada ben niye anlamlı resimler çizeyim?

Bilgelik için tek anahtar devamlı soru sormaktır. Şüphe ederek bir araştırmaya başlarız. Araştırmakla da doğruya ulaşırız.

Böyle anlamsız bir dünyada ben niye anlamlı resimler çizeyim?

Gençlik nedir, sevda nedir, sevmek sevilmek nedir, bilmedin!

Yazmak, gizemli, tutkulu ama çoğu kez yorucu bir serüvendir; bu yüzden aşka benzer.

Aşkın çeşitleri, katmanları var… Ben sanatçı olarak bir çiçekte de aşkı yakalayabilirim, eşimde de yakalayabilirim… Medine’de bir şey yakalamıştım. O bana, içime damlamışsa, ben de onu şarkıya dönüştürmüşsem, işin kalanı da dinleyiciye emanet.

Asıl müzik gerçeğin kendisidir.

Ah, resim yaparken insan hep biraz aşıktır aslında. Bana hep insan resme içindeki aşık bir yanı döküyor gibi gelir.