Bütün devrimlerde, eski rejimler devrilir devrilmez hizipler arasında iktidar mücadeleleri başlar. Bu mücadeleler hep halkın gözünden uzakta sürdülür ve doğal olarak giderler de halkın cebinden karşılanır.

Sosyalist devrimin şafağı sökmek üzere!

Devrimci teori, ancak devrimci sınıfla birlikte çözüm getirir.

İnsanlar “devrimci oluşlara” yakalanmadan, yani “mücadeleye başlamadan” önce devrimci falan değildirler.

Gerek siyasi gerek bilimsel gelişmede devrimin ön koşulu, düzenin bunalıma varan ölçüde işlerliğini yitirdiğini haber veren belirtilerin algılanmasıdır.

Kişi yarı yarıya devrimler yapmaz.

Yardım etmek için siyasete, arkadaşlara, komşulara ve topluma eğitim, oy verme, oy kullanma, örgütlenme, doğrudan eylem ve devrim planlamasında yer almalıdır.

Benim bildiğim, devrimlerden öğrendiğim; ocak ayından bugüne baktığımda, hiçbir ülke birbirine benzemiyor.

Devrimler sadece -ve sadece- hükümetler çürüdüğünde, yumuşadığında veya yok olduğunda işe yarar.

İhtilallerde iki çeşit insan vardır: İhtilali yapanlar ve ihtilalden çıkar sağlayanlar.

Belki çoğumuz farkında değiliz ancak, Nimet Baş'ın açıklamasıyla bu ülkede yepyeni bir dönem başladı. Bir devrim yapıldı. İlk defa asker sorgulandı ve daha da önemlisi bundan sonra darbeye kalkışacaklara mesaj yollandı: Arkadaşlar, yaparsanız hesap verirsiniz.

Taşıyıcısı halk olan devrimler yürür.

Özgür olmak için iktidarı devirenler, özgürlüğün karşıtı iktidarı devralırlar.

Devrim bir yemek daveti değildir; devrim makale yazmak, resim çizmek ya da nakış işlemek değildir; devrim öyle zarif, sakin, nazik, ılımlı, kibar ve asil olmaz.

Bir halkın ayaklanması ve halkın devrimi sadece doğal değil, kaçınılmazdır.

Devrim yapmak için devrimci bir parti olması gerekir.

Sosyalist devrimi engellemeye uğraşanlar, beyhude bir gayeye adananlardır.

Yaklaşan değişim ancak bir devrim yoluyla gelebilir.

Devrimci bir işçi partisininse üyelerine sunacak hiçbir şeyi yoktur: ne makam/mansıp ne maddesel avantajlar.

Devrim sokağa inmek için fırsat kollar.