Dünyaya ışık geldi, ama insanlar ışığın yerine karanlığı sevdiler. Çünkü yaptıkları işler kötüydü. Kötülük yapan herkes ışıktan nefret eder ve işleri açığa çıkmasın diye ışığa gelmez.

Bedenin ışığı gözdür. Gözünüz sağlamsa, tüm bedeniniz aydınlık olur. Gözünüz bozuksa, bütün bedeniniz karanlık olur. Buna göre, içinizdeki ‘ışık’ karanlıksa, ne korkunçtur o karanlık!

Gel sen ne çektiğimi bir de bana sor,
Nerde nasıl yaşarım bir de bana sor,
Evlerin ışıkları bir bir yanarken,
Bendeki karanlığı gel de bana sor.

Gece kuşlarının gözü rahatsız olur ışıktan.

Işıkta olduğunu söyleyip de kardeşinden nefret eden hâlâ karanlıktadır. Kardeşini seven, ışıkta yaşar ve başkasının tökezlemesine neden olmaz.

Tanrı ışıktır ve onda hiç karanlık yoktur.

Arkadaşlar! Dışarıda bir şeyler oluyor farkında mısınız? Uykuda olanları sarsın, uyandırın. Herkese söyleyin, yakında ışıklar kesilebilir. Karanlıkta ne yapacaksınız?

Dünya renk, ışık ve ısıdan oluşur.

Siyah bir ışık görüyorum.

Işık her şeyden hızlı olduğunu düşünür. Ama ışık ne kadar hızlı olursa olsun karanlık her zaman ondan önce ulaşmış ve onu bekliyor olur.

Fakat ışık söndüğünde siyah geri döner.

Her şey sadece algılandığı haliyle mevcuttur.

Nabzını boşlukta sayan bir gece...

Karanlık karanlığı uzaklaştıramaz; bunu ancak ışık yapabilir. Nefret nefreti uzaklaştıramaz; bunu ancak sevgi yapabilir.

Bir diğerimiz için daha fazla ışığa ihtiyacımız var. Işık algılamayı yaratır, algılama sevgiyi yaratır.

Gece karanlığında mum neyse kitap da odur.

Yaşam karanlıkta uzun bir çırpınmadır.

Ben yoksunluktan, karanlıktan ışığa gelir gibi geldim sana.

Işık gibi: sevgi de en çok, en karanlık yerde parlar.

İnsanlar ışığı görmez, ışıkla görür.