Varoluşun içinde evren küçük bir kusurdur.

Kainat senin içinde. Sen de kainatın içindesin.

Yaşam, üç beş parça şeyin durmadan yer değiştirerek ürettiği sonsuz sayıda aslı olmayan görüntüdür. İki hidrojenden bir helyum, üç helyumdan bir karbon, trilyonlarca karbondan insan, milyonlarca trilyon karbondan dünya... Bu kadar ve başka bir şey yok.

Azalmak katılmak içindir

Ufuk: Kozmolojide, daha ötesinden hiçbir ışık sinyalinin bize ulaşmak için henüz yeterli zaman bulamadığı uzaklık.

Ancak Kopernik'ten bu yana, insanoğlunun evrende herhangi özel bir konuma sahip olduğunu varsaymaya karşı temkinli olmayı öğrendik.

Evren anlaşıldıkça anlamsızlaşır.

Evrenin sınırlılığı hakkında çok önemli bir şey olmalı, sınırsız bir evrenden daha özel ne olabilir?

Sonsuz uzayda etrafında bir düzine daha küçük kürenin döndüğü yuvarlak, ortası sıcak, üzerindeki küflü tabakanın canlı ve bilinçli varlıklar ürettiği soğuk sert bir kabukla kaplı sayısız aydınlık küre - bu ... gerçek dünya.

Dünyanın çekirdeği yaşamaktadır. Evrene hükmeden ve bir takım kurallar doğrultusunda var olan ahenk, insani idrakle görünüm kazanır ancak.

Evrenin başlangıcı ve dış sınırlarına ulaşmamız gerekiyor. Hâlâ bilinmeyenler için araştırmalar yapılması gerekiyor.

Başka bir dünya var.  Bu da var. Ve bu onun içinde. Ama, bu bir.

Uzayı ve sonsuzluğu düşündüm bir ara. Yıldız mahşerinden dünyaya ve kendime baktım. Dönüşme, patlama, parçalanma serüvenlerinin uzaydaki anlamını ve amacını düşündüm. Ağrı, acı ve çatışma ocağı haline gelen beynimi uzaya benzettim. Ellerimin arasına aldım kafamı. İnsanileşmenin korkunç bedeli karşısında, dehşete düşercesine ürperdim.

Sonunda Güneş'in kendisini Evrenin merkezine yerleştireceğiz.

Tek bir dünya, tek bir hakikat, tek bir tanrı, tek bir kanun vardır.

İnsanın evrene ilk bakışı yalnızca olguların çeşitliliğini, farklılığını ve çokluğunu ortaya koyar. Bu bakış bilim tarafından aydınlatılsın - insanı Tanrı'ya yaklaştıran bilim tarafından - ve her tarafta sadelik ve birlik parlasın.

Kapalı bir evrende bir yönde yeterince uzağa bakarsanız, kafanızın arkasını görürsünüz.

Birdik, tektik, insandık, sadece insan… Şimdi de öyleyiz… Sadece insan.

Evren ne yazık ki gerçek ben ne yazık ki Borges’im

Yasa tektir! tek olan yasa, gereksinime göre ortaya çıkan kalıplara uyum gösterir.