"Evrenin amacı nedir?" saçma bir soru.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Ömrünü uzatan bir şey için hayatı harcamak.

Evren anlaşıldıkça anlamsızlaşır.

Kimi insanlar yaşamda hiçbir amaca sahip olmadan yaşarlar. Bu gibi insanlar, bir nehir üzerinde akıp giden saman çöplerine benzerler. Onlar gitmez; ancak suyun akışına kapılarak akar giderler.

Her şeyden çok anlam yokluğundan korkuyorum.

Ben bilmek istiyorum; gerçekten de yaşamak dediğimiz şey, şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret?

Gayesiz yaşayanlar, nasipsiz kalırlar.

Hepimiz özel bir neden için buradayız.

Uçmak bir yerden bir yere ulaşmak için kanat çırpmaktan daha öte bir şey.

Yüksek bir amaca bağlanın.

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Varoluşun içinde evren küçük bir kusurdur.

Kendinizden daha büyük bir şeyde, kendinizi ne kadar çok kaybederseniz, o kadar çok enerjiye sahip olursunuz.

Bilim, kendimizi ve birbirimizi kandırmamamız için bir yoldur. Dünya'nın yaşını veya yıldızların uzaklığını ya da yaşamın nasıl evrildiğini öğrenmek... Bunlar ne fark yaratır ki? Bu biraz da, ne kadar büyük bir evrende yaşamak istediğinizle ilgilidir. Kimileri küçük olmasını tercih eder. Bunda bir sorun yok. Anlaşılabilir. Ama ben büyük olmasını isterim. Bütün bu bilgileri kalbime ve aklıma soktuğumda bunlar beni coşturur. Bu duyguyu hissettiğim zaman da bunun gerçek olduğunu, sadece kendi kafamın içinde olup biten bir şey olmadığını bilmek isterim. Çünkü neyin gerçek olduğu önemlidir ve hayal gücümüz Doğa'nın muhteşem gerçekliğinin yanında hiç kalır.

Evrende her şeyin bir ritmi vardır. Her şey dans eder.

Kendisiyle uyum içinde yaşayan, evrenle uyum içinde yaşar.

Herkes, yalnızca yüreğini verdiği şeylerin değeri kadar değerlidir.

Adalet, sevgi, gerçek, barış ve uyum, bilim ve evrenin yasalarıyla dingin bir birlik.

Nereye gideceğini bilmiyorsan, hangi yoldan gittiğinin hiçbir önemi yok.