Bir adam roman yazar. Bir adam senfoni yazar. Bir adamın film yapması gereklidir.

Evet, yazmak zorundaydım, yoksa çıldıracaktım!

Benim için yazmak tamamlanmaktır.

Yazmasam deli olacaktım.

Ve tüm olan bitene karşı isyanın olsun, sermayen sanatın olsun, otur da; çiz!

Sanat, evrenin tanık olduğu, bireyselliğin en yoğun halidir.

Bir kâğıt parçası ve kalemle birçok şey yapabilirsin. Onunla birilerini yaralayabilirsin, aşk mektubu yazabilirsin, resim çizebilirsin, kıçını silebilirsin, kâğıt parçaları yapabilirsin. Burada çok fazla opsiyon ar bu sadece senin yaratıcılığınla ve bu yaratıcılıktan geleceklerle sınırlıdır.

Bir sanat biçimi olarak opera ender ve göze çarpan bir yaratım. Benim için, bir başka biçimde ifade edilemeyecek olan insan dramını ifade ediyor.

Yazıp yayınladıklarım değil, yazıp yazıp sildiklerimde saklıydı aslında her şey.

Düşünüyorum öyleyse varım değil; yazıyorum, çiziyorum öyleyse varım.

Tüm büyük sanat bir şikayet şeklidir.

Benim için yazmak, basitçe parmaklarımın arasında düşünmek.

Yazmak kendi ödülüdür.

Anlatamıyorsan yaz, Yazamıyorsan anlat. Her ikisini de beceremiyorsan sadece sus !

Yazmaya devam etmemin nedeni, önem verdiğim vahşi yerlerin kaderleri hakkındaki en güçlü mesajlarımın hem sözcüklerin hem de resimlerin olması gerektiğidir.

Bir yapıt oluştururken en son bulduğumuz şey, en başa neyin konulması gerektiğidir.

Söz yetseydi sanat olmazdı. Sözün tükendiği ya da yetmediği nokta da film çekiyoruz, müzik veya resim yapıyoruz.

Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Yazmak bir yıkım ve ardından gelen devrimdir.

Ben yaşamadan yazmam, yazmadan yaşamam.