İkiyüzlülük kötülüğün erdeme saygısıdır.

Gerçek iyilikler, ancak güzel erdemlerdir.

Erdemli insanlar, kötü insanların gerçek hayatta yaptıklarını kendi hayal dünyalarında yaşamakla yetinen kimselerdir.

İftira erdemi bile sarartıp, soldurur.

İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir.

Kötülük, kötü insanların yaptığı çeşitli kötü şeyler topluluğudur.

İkiyüzlülük temelleri yıkıldıkça, toplumda ahlâk düzeyi yükselir. Özellikle bu dönemlerde, ikiyüzlülük tamamen eleştirilip yadsındığında ahlâk duygusu en hızlı ilerlemesini gerçekleştirir; ancak o zaman bu duygu büyür, yükselir, incelik kazanır.

Gerçek iyilikler, ancak güzel erdemlerdir.

Kötülüğün, ruhta iki şekle büründüğünü söylemek gerek; biri vücutta hastalığın, öteki çirkinliğin karşılığıdır.

Edebini kaybeden kimse kötülükten zevk alır.

Bir insan tanrıların varlığına hiç inanmasa da, eğer aynı zamanda dürüst bir mizacı varsa, böyle kişiler insanlardaki kötülükten nefret eder; yanlışlıklara karşı olan nefretleri, onları yanlış işler yapmaktan uzaklaştırır; haksızlıktan kaçınırlar ve namuslu yaşarlar.

Özgür olmayan erdemli olamaz.

Ateistler, münafıkların ürettiği kadar kötülük üretmediler.

En büyük kötülükleri yaratanlar hep ahlakçılardır.

İnsan denen varlık gerçekten de aynı zamanda hem böyle kudretli, erdemli ve olağanüstü, hem de fesat ve aşağılık mıydı?

Felsefe aracılığıyla edinilen ahlak erdem için yeterlidir.

Ahlak ve erdem için din hiç gerekli değildir.

Kötülük, erdem kılığına girdiğinde bizi aldatır.

İnsanlar erdemi övüyorlar, ama ondan nefret ediyorlar, ondan kaçıyorlar.

İyi Olan, İyiliği Anladığı Kadar İyidir.