Yakın geçmiş her zaman felaketlerden artakalmış bir yıkıntı olarak görünür bize.

Geleceğin en iyi habercisi geçmiştir.

Tarih benim uyanmaya çalıştığım bir kabustur.

Bilgelik dediğimiz şey, geçmiş çağların tüm bilgeliğinin sonucudur.

Geçmişi hatırlayamayanlar, onu bir kere daha yaşamak zorunda kalırlar.

Kitaplar yaşadıkça geçmiş diye bir şey olmayacaktır.

Geçmiş, belki de, aslında daha açığa çıkarılmamıştır.

Hayattan ders alsaydık tarih tekerrürden ibaret olmazdı ama ne yazık ki biz hafıza kaybı yaşayan bir toplumuz.

Unutanlar, unutanlar

Türk hiç geriye gitmez, Türk irtica'ı bilmez, Lâkin büyük kalbinden altun devri silmez!

Geçmiş asla ölmüş değildir, geçmiş geçmiş bile değildir.

Geçmişi tarihsel olarak dile getirmek, o geçmişi "gerçekte nasıl olduysa, öyle" bilmek değildir. Buna karşılık, bir tehlike anında parlayıverdiği konumuyla, bir anıyı ele geçirmek demektir.

Gerçek savaş, asla kitaplardan içeriye adımını atamayacaktır.

Asıl savaş asla kitaplarda yer almaz.

Tarih çığlıklarla ve imajlarla doludur ve bunlar birbirlerini dürtüp dururlar.

Herkesin geleceğini yaratan şey geçmişidir.

Akıllı insanlar kendilerine yapılan birçok şeyi affedebilir; ama affetikleri şeyleri hiçbir zaman unutmaz.

Geleceğin hayallerini geçmişin tarihinden daha çok seviyorum.

Tarihin, eskimiş yeninde daima birkaç tane numarası bulunur. Ne de olsa uzun süredir buralardadır.

Antik çağda kediler tanrılar olarak kabul edilir ve onlara tapılırdı; kediler bunu unutmadı.