Düşünce karanlığına ışık tutanlara ne mutlu.

Âlimler olmasaydı biz şu anda kördük.

Özgür insan, okuyan insandır. Çünkü okuma, bilgisizliği ve kör inançları yenen tek güçtür.

Hiç kimse hem cahil hem de özgür olamaz.

Bize bol bol ziya kucakla getir; düşmek, etrafı görmemektendir.

Korkunun sebebi bilgisizliktir.

Bilgi her zaman cahilliği yönetecektir.

Korku, her zaman cehaletten kaynaklanır.

Karanlıktan korkan bir çocuğu kolaylıkla affedebiliriz. Hayattaki gerçek trajedi yetişkinlerin aydınlıktan korkmasıdır.

Bağnazın kafası gözbebeği gibidir; ne kadar aydınlık olursa o kadar küçülür.

Her zaferden sonra pişmanlık duyulur. Pişmanlık duyulmayan tek zafer cehaleti yenmektir.

Cehaletin ve aptallığın tüm engellerini parçalama şerefi yalnızca dehalara aittir.

Çocukların karanlıkta ürpermesi ve her şeyden korkması gibi biz de bazen ışıkta çocukların karanlıkta dehşete kapıldıkları ve hayallerinde gerçekleşmesini bekledikleri şeylerden daha fazla korkarız. Bu korku ve ondan doğan karanlık; güneşin ışınları ve günün aydınlığının parıldaması ile değil doğa yasasının görünüşü ile def edilebilir.

Gerçekler, diğer gerçekleri parlatan ışıktır.

Biraz daha ışık.

Cehaletin olduğu yerde, batıl inanç hüküm sürer.

Biraz daha ışık.

Kitaplığın girdiği yerden bilmezlik kaçar gider.

Sadece eğitimli olanlar özgürdür.

Manzarayı bilir misin hiç görmediğin yerlerdeki? Bilmeden konuşmak aptallık değil de ne ki peki?