Daha mutlu birini rahatsız eden kimse asla mutlu olmayacaktır.

“Vicdan Huzuru” başarılı olabilmenin temel şartıdır.

İnsan için, her şeyi söylerler... Ne çıkar? Elverir ki, vicdanı temiz olsun...

Hırsızlık babadan evlada geçer. Evlattan babaya değil. Dolayısıyla yönetimlerde hırsızlık, yukarıdaki üst yöneticilerden alttaki yöneticilere, oradan da halka yansır.

Başkalarının hakkını yememek, haksızlık yapmamak, merhametli olmak, başkalarının hareketlerini yargılarken insaflı davranmak da mesut olmanın esaslarındandır. Çünkü hak yiyen, haksızlık yapan, merhametsiz olan bir kimse, içinde esen bu fırtınalarla kendi iç huzurunu dağıtmış olur.

Şehir halkı ne kadar iyi olursa, idarecileri de o kadar çok ilahi vasıfta olur.

Kanun sahibinin en önemli vazifesi; gayret gösterip edebi gerçekleştirmek ve yerleştirmektir.

İşlerin doğru düzgün yürümesi için şehrin halkına edepli bir başkan lazımdır.

İdareciler edepli olmadıkları zaman hem kendi işleri hem de idareleri altında bulunanların işleri bozulur.

Devlet işleri içten gelen bir sevgi, edep ve kamil akıl ile yürütülmezse onun sonu çöküş ve yok oluştur.

Bu ahlaktır: Bilmeyeceksin.

Ahlakın olmadığı yerde kanun işe yaramaz.

Ahlak ve erdem çöktüğünde devleti yönetemezsiniz.

Zorbalığa muktedir olanlar, onu sürdürmek için yalan yere yemin edebilirler.

Bilim, gerçeği aramaktır, yani dünyayı anlama çabasıdır: bu, yanlılığın, dogmanın, vahiyin reddedilmesini, fakat ahlakın reddedilmesini içermez.

Dogmanın ölümü ahlakın doğumudur.

Politika ve ahlâkı farklı ele alanlar, her ikisini de asla anlayamazlar.

Başka bir dünyada cezalandırılma korkusuyla aklı zincire vurarak yönetmek, güç kullanmak kadar alçaklıktır.

Dogmanın ölümü ahlakın doğumudur.

Ahlak; uzun, korkusuz bir sahtekarlıktır.