Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir.

Hangi acıyla yaprak dökersek dökelim, insan kendini seveceği bir dünya buluyor.

Derdi dünya olanın, dünya kadar derdi olurmuş.

Cehennem boş; tüm şeytanlar burada.

Cehennem boş, tüm şeytanlar burada.

Ne serüvenlerden geçecek bu dünya kim bilir? Pusuda ne acılar bekliyor daha mutluluk düşündeki insanları! Herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzelleri.

Cehennem, insanın kendi ciğeri

Aşk acısı çekmedim hiç, çünkü dünyanın verdiği acı her zaman güçlüydü.

Cehennemi hayal edin: acı çığlıklar, kan nehirleri, iç organlar ve kan, parçalanmış vücut kısımları ve hala canlıyken hisleri taşlaşmış sadistler tarafından kesilip parçalanan canlılar. Mezbahaların dünyasına hoş geldiniz; ama uyaralım: her şey hayal ettiğinizden çok daha kötü.

Cehennem boş, tüm şeytanlar burada.

Doğarken ağlatırsın kader yazdıran dünya. Bir defa gülmek için candan bezdiren dünya.

Herkesin cehennemi farklıdır. Sadece alev ve acıdan oluşmaz. Asıl cehennem, yolunda gitmeyen hayatındır…

Dünyanın kasaveti kalbin zulmeti, ahiret tasası kalbin nurudur.

Kalbimin ya paramparça kırılmak ya da taş gibi katılaşmak zorunda kaldığı bu dünyayı terk ediyorum.

Istırap denen şey bu, kalbin işte bu sıkılışı, ellerindeki bu soğuk nem olacak! Acaba çok sürer mi?

Tek yapılması gereken, bize acı verirken diğerlerine yarar getiren kendi içimizdeki bu sinsi duyarlılığı köreltmekti. Ama iyilik dolu bir kalbi katılaştırmak güçtü...

Kardeşlerimizin korkmuş inlemlerini dinleme zamanı geldi ve gerçekten de dünyanın kendisi acı çekiyor.

Dünyayı bırakmaya çalışacağız ama onu sevmeyeceğiz, bizim olmadığını bileceğiz.

Cehennem, akılsız ölümlülerin bu dünyada sürdüğü yaşamdır.

İki dünya var. Biri çizgi ve kanunla ölçebildiğimiz dünya, diğeri ise hayalimizle ve yüreğimizle hissedebileceğimiz dünya.