Tanrı dünyayı yarattı ve insanlara verdi. Demek ki; dünyanın toprağı ve bu toprağın bütün ürünleri insanların ortak malıdır. Ben senin evinde kendi evim gibi oturabilmeliyim, sen benim eşyamı kendi eşyan gibi kullanabilmelisin. Çünkü bütün bunlar hepimiz içindir ve hepimizin malıdır.

Kendi dünyasını kazanır dünyayı kaybeden.

Bireyler “halkın yüce davası” uğruna can verirler, halk da ölenlerin ardından bir kaç söz söyler ve minnettarlığını dile getirip tüm parsayı toplar; işte ben kârlı egoizm diye buna derim.

Ben kendi mülkiyetimle ilgili bir yükümlülük taşımam, tıpkı gözümle ilgili bir yükümlülük taşımadığım gibi. Eğer onu büyük bir itinayla koruyorsam, bunu da Kendim için yapıyorum.

Ben hiçbir hak istemiyorum, bu nedenle de hiçbir hak tanımaya mecbur değilim. Elde etmeye muktedir olduğu elde ederim. Elde edemediğim benim hak alanımın dışındadır.

Ne dersiniz sosyalistler? Zira sadece para ya da mal mı mülkiyet sayılır? Her fikir ve görüş de 'benim’ mülküm, bana özgü bir mülk değil midir?

Ben kimseden hak talep etmiyorum. Bu yüzden kimsenin hakkını kabul etmem gerekmez.

İnsan kişiliği zedelendikten sonra, bütün dünya onun olsa ele geçirse, neye yarar?

Haklı ya da haksız olduğumu yargılayan benim, benden başka bir yargıç yoktur.

Hiçbir şey, önünde, kendimi alçaltmamı gerektirecek bir yücelikte değildir!

Devlet, birey her şey olmadığı sürece varlığını sürdürebilir.

Her insanın kendi kimliğinde mahfuz bir mülkiyeti vardır. Buna kendi dışında hiç kimsenin bir hakkı yoktur. Bedeninin emeği, ellerinin işi tamamen kendisine aittir.

Her birey kendi kişiliğinin ve mülkiyetinin mutlak efendisidir.

Dünya kimsenin özel mülkü değildir. Dünyanın hiçbir efendisi olmasın; o zaman biz erkekler özgürüz.

Kendi dünyasını kazanır dünyayı kaybeden.

Anarşizm, insan aklının din egemenliğinden ve insan bedeninin mülki baskıdan özgürleşmesi için; devletin zincir ve kısıtlamalarından özgürleşmek için vardır. Bireylerin özgürce gruplaşmasına dayalı bir sosyal düzendir.

Hiçbir şey için benimdir deme. Sadece de ki: Yanımdadır. Çünkü ne altın, Ne toprak, Ne sevgili, Ne hayat, Ne ölüm, Ne huzur, Ne de keder,Daima seninle kalmaz.

Dünyadaki bireyler tamamen kendi kendini eğitene kadar dünyanın hiçbir sorunu çözülmeyecek.

Şu zavallı çocuklar, "Bu köpek benim” diyorlardı. “Orası güneşteki benim yerim.” İşte tüm dünyayı kuşatan gasp edip sahiplenme davasının nasıl başladığının en canlı misali.

Dünya, yirminci yüzyılın orta çağını yaşıyor.(1985)