Hayır, sizin şeffaf giysili kadınlarınızdan biri olmak istemiyorum.

Benim gördüğüm kadarıyla, kadınlar arasında serbest düşünenler sadece en çirkin olanlarıdır.

Sevgili çocuklar, ananız dayak yiyorsa gücünüz yettiği kadar siz de babanıza vurun. Babalar dünyasına ilk darbeyi böyle vuracağız.

Beni hiç kimse pezevenklerin elinden almadı.

Erkekler güzel kadınları sever; ama kadınlar sevdiği erkekleri yakışıklı bulur.

Kadını güzel yapan Tanrı, sevimli yapan ise şeytandır.

Cumartesi gecesi, bir restorandaki masanızda çeşitli yabancı menlilerle ve budala ama bağıran müzikle küçük gülücükler, aptal tebessümlerle baştan çıkartan bir kadın olarak sunulmayı istemiyorum.

Güzel de değiliz çirkin de. öfkeliyiz. Üzgün olmaktansa öfkeli olmayı tercih ederim.

Toplum, kadının teslimiyetini bir kurban ayini olmaktan çıkarıp özgürleştirirken bir yandan da her defasında yine aynı deneyime mahkûm eder onu.

Nefret ettiğim bir düşünce varsa, o da anneliği kadınlığın en yetkin olgusu kabul eden anlayıştır! Benim çocuk doğurma isteğimin nasıl böyle bir düşüncenin etkisiyle oluşabildiğini düşünebildin?

Güzel kadın yaşlandığında daha fazla alış veriş yapar

“Ben yazar Suat Derviş’im, kimsenin karısı olarak yâd edilemem.”

Kadın olmaktan utanmıyorum, yazar olmakla da iftihar ediyorum. O unvan benim yegane servetim, biricik iftiharım ve ekmeğimdir.

Ben edebiyatçı 'im, kimsenin karısı olarak yâd edilemem.

Dolayısıyla kadınla ilgili ayrı bir dünya olmamalı. Ayrı bir sorun, ayrı bir gelecek ayrı bir geçmişi yok kadının. Bu anlamda hiçbir zaman feminizmi anlamadım.

İnsan kadın olarak dünyaya gelmez, zamanla kadın olur.

Sadece erkek değildir kadını ezen. Kadın kendi hayatından sorumlu olmaktan vazgeçerek kendi kendini de eziyor.

Evliliğin, bir erkeğin hayatını kısıtladığı çoğu zaman doğrudur... Ama kadınınkini sona erdirir.

Kadın doğulmaz, kadın olunur!

Bizim romanlarımız, filmlerimiz her şeyimiz kadını aşağılayan şekilde.