Devlet ne kadar yozlaşmışsa, o kadar çok kanun olur.

Kanunların çok olduğu yerde devlet daha yozlaşır.

Kanunların çok olduğu yerde devlet daha yozlaşır.

Bey memleket ve kanunu siyaset ile düzene koyar; halk hareketini onun siyasetine bakarak tanzim eder.

Kanunların sayısı ne kadar fazla ise yolsuzluk o kadar fazla olur.

Bir devIetin yıkıIışıyIa birIikte yasaIarı da çoğaIır.

Hakikatte şehir bir yer veya insanlar topluluğundan ibaret değildir. Şehir olmanın gerekleri vardır. Bunlar halkının kanun kabul eder olması gerekir. İlahi bir idarecisinin bulunması, halkının da övülüp beğenilecek bir takım huyları ve adetlerini görülmesi, coğrafyasının halkın ihtiyaçlarını sağlayacağı zaruri şeylerin temininine imkan verecek elverişli tabiatı olmalıdır.

Devlet işleri, devlet içinde idare edenlerle idare edilenlerin yönetime katılmasıyla gerçekleşir.

Cumhuriyet yalnızca filozof bir kralla ve çoğunluğun ihtiyaçlarını karşılayacak bilgelikle yönetilebilir.

Herhangi bir hükümetin veya siyasi yapının yönetimi altındaki “özgürlük” bunun özgürlükle ne ilgisi var?

Ben iyilik görevinden söz etmiyorum; ihtiyaç, kanunların başında, halkın refah düzeyi de adaletin başında gelir.

Ahlakın olmadığı yerde kanun işe yaramaz.

Devlet, halkın ne babasıdır, ne hocasıdır, ne vasisidir, ne lalasıdır.

Kötü yönetimler kötü oldukları için, iyilerse kısa ömürlü oldukları için kusurludur.

Türkler, devlet yıkmakta ve devlet kurmakta birinci sınıf üstadlardır.

En iyi devlet nedir? Bize kendimizi yönetmemizi öğretendir.

Hiçbir şey çıkar gruplarının etkisinden daha tehlikeli değildir.

Ancak toplum bağları gevşemeye, devlet gücünü yitirmeye, özel çıkarlar kendini duyurmaya, küçük toplumlar da büyükleri etkilemeye başladı mı, ortak yarar değişikliğe uğrar ve bir takım muhalifler çıkar ortaya. Artık oy birliği diye bir şey kalmaz, genel istem de herkesin istemi olmaktan çıkar. Tartışmalar baş gösterir. En iyi düşünce bile çekişmesiz, gürültüsüz kabul edilemez olur. Gizli etkenlerin güttüğü insanlar sanki devlet yokmuş, hiç de var olmamış gibi artık bir yurttaş olarak düşüncelerini ileri süremez. Özel çıkarlardan başka amaçları olmayan bir takım haksız kararları yasa diye benimserler.

Devleti korumak için en uygun yöntem hiçbir zaman egemenlik imtiyazı vermek değildir.

Asıl sorun çok az değil, çok fazla devlettir.