Felsefe, özgürlüğün insanın uğraşmak istediği şeyi seçebilmesi, kötü olan her şeyin kendi eseri olduğunu kabullenebilmesi olduğunu söyler hep.

Bir sabah, seçiminin tutsağı olarak uyanır insan.

Mutlu olmak mı istiyorsun? Yapman değil yapmaman gereken o kadar çok şey var ki.

Özgürlük, "ya bu ya da şu" değil, "ya hep ya hiç" ya da bir büyüme genişleme eylemidir daha çok.

Özgürlüğü elde edemezsiniz. Özgürlük olabilirsiniz ancak. Özgürlük olmak demek, özgürlüğe olan inanca sahip olmak demektir.

Özgürlük yapabildiklerimizden ziyade, yapamadıklarımızla ilgilidir.

Yaratmak; can vermek, kişilik vermek, özgürlük tanımaktır; bu nedenle, Julien Sorel'in yaratılışının hemen başından itibaren Stendhal'den özgürleştiğini ve Stendhal'i yönetmeye başladığını düşünmeliyiz, tıpkı Raskolnikov'un Dostoyevski'ye hükmetmesi türünden; yaratılanın yaratana hükmetmesi, yaratmanın gizli yasasıdır.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Eskiden istediğimizi seçerdik. Şimdi istediklerini seçtiriyorlar.

İnsan, seçmesini bilen hayvandır.

Ya olacağız ya da yok olacağız.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

İnsanlar kendi seçtikleri hayatın ahlakına göre yaşarlar.

Kimse bana yaşamak isteyip istemediğimi sormadı. O halde bana kimse nasıl yaşamam gerektiğini söyleyemez.

Yapmak istemediğin hiçbir şeyi yapma.

İnsan, istediği an özgür olur.

Özgürlük ağır bir yüktür, ruhun yüklenmesi gereken büyük ve garip bir sorumluluk. Kolay değildir.

Özgürlük ancak kurtuluş uğruna mücadele içinde mümkündür.

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Ölüm korkusu köleliğin başlangıcıdır.