Biz ne dersek diyelim, insanlar inanmak istediklerine inanacaklardı.

Ne yaparsan yap, iyi ya da kötü, insanların her zaman söyleyecek olumsuz bir şeyleri olacak.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Görünmeyen şeylere duyulan korku, herkesin kendi içinde din diye bellediğinin doğal tohumudur.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

Tanrı'ya inanmayı iddia eden insanların içinde çok fazla şeytan var.

Kendi çıkarımız hükmü tamamıyla yanlış kılar.

Bizi hiç aldatmadıkları için, tanımadıklarımıza güven eğilimi gösteririz.

Din, hiçbir insanın emin olmasının mümkün olmadığı şeyler hakkında eminmiş gibi davranmanın saygıdeğer bir davranış kabul edildiği tek tartışma alanıdır.

Şüpheye yer bırakmayan yegane şeyden şüphe ediyoruz.

Bilmek inanmaktan üstündür. Bilmek, HİÇBİR şüphenin olmadığı anlamına gelir.

Bizim kendimize has inançlarımız niye başkalarınınkinden daha temiz olsun?

İnsanlar, anlamadıklarına daha çok inanırlar.

Şu an anlıyorum ki madde kullanmak baş ağrısı olmadan aspirin almak gibi bir şeydi. Her garip şey yapan insanın garip olduğunu düşünüyordum. Artık diğer insanları garip olarak nitelendiren insanların garip olduğunu anladım.

Homo religiosus, onu ölümünün ve dağılmasının sonuyla yüzleşmekten kurtarmak için saygı duyduğu ve taptığı dini semboller icat eder. Yardım ve destek sağlamak için cennet kurguları tasarlar. Yüce kendini aldatma eylemlerinde, çeşitli zamanlarda ve çeşitli yerlerde, kendisine vaat ettikleri şeyden dolayı en inanılmaz mitlere inancını itiraf etmeye istekli olmuştur.

Kuşaklar, inançlar, halklar değişse de kutsal mekânlar sürekliliğini korur. Çünkü inanmak ihtiyacı ve kutsallık özlemi, genetik bir kod gibi insanların içindedir.

Kimse, kendi gölgesinin dışına sıçrayamaz, sahip olduğu inançların dışında bir inanca da sahip olamaz.

İnsanlar putperesttir ve bakıp öpebileceği önlerinde diz çökebileceği bir şeylerin olmasını isterler; her zaman böyle yapmışlardır ve yapacaklardır; eğer bu putu tahtadan, taştan yapmazsanız sözcüklerden de inşa edebilirsiniz.

Bir insan bir kere hapse düştü mü, artık ne kendini aynı gözle görebiliyor, ne öteki insanları. İşleri tıkırında giden dışarıdaki o 'namusu-bütünler' içeri girip çıkmış birisine burun kıvırıp geçerler. Ama o 'namusu-bütünler' bir bataklığa saplansalar, içeri girip çıkmış birisi onlara daha onurlu davranır.

Çoğu insanın dini inandıkları değil, inanmak istedikleridir.