Bizler ayrılıkçı değiliz. Ayrılıkçı; bir kimseden ayrılmaya çalışan kimsedir. Biz kimseden ayrılmadık, çünkü; kimsenin parçası da değildik!

Yaşamın geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı, ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir.

Kendini özgür bırakmak bir şeydi, o özgür benliğin sahibi olduğunu iddia etmek başka bir şeydi.

Bütün umudum kendimde.

İnsana ait sistemin tamamen dışında kalmak, yapabilirsen eğer isminle ilgilenmemekle başlar.

“Ben yazar Suat Derviş’im, kimsenin karısı olarak yâd edilemem.”

Ben edebiyatçı 'im, kimsenin karısı olarak yâd edilemem.

Beni bir kere etiketlersen beni inkar edersin.

Kurtulmak için bir başkasına bel bağlamak, yıkılmanın en güvenli yoludur.

Nasıl olur da insan kendine uygun gördüğü rol uğruna, kendini ortadan kaldırır?

Şimdi kendi kendime şunu söylüyorum: Kurtuluşu bir başkasında görmek, yıkılmanın en güvenli yoludur.

Biz kimsenin bacısı, kız kardeşi, annesi falan değiliz!

Bireysellik milliyetten bin kat daha fazla dikkate alınmayı hak eder.

Her bakımdan genel özgürlüğüm beni diğerlerinden oldukça farklı bir varlık yaptı.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.

Hiç kimse aklıma filan girmedi. Benim aklım, fikrim var; anlıyorum; gözüm var, görüyorum.

Hiçbir gruba ait değilim, hepsiyle savaşacağım.

Ben, bir çiçek çocuk veya böyle bir şey değilim... Her ne olursa olsun.

Önce kim olduğunu bulmalısın. O zaman deli gibi olmalısın.

Küçük bir çocukken annem bana şöyle demişti: "Eğer asker olursan general olacaksın, rahip olursan Papalığa yükseleceksin." Ama ben ressam oldum ve Picasso olarak kaldım...