Çünkü insanın cesareti yoktur açık bir içgörüye, gerçek bir değişime.

Cesaret, neredeyse bir çelişkidir. Ölmeye hazır olma biçimini alarak güçlü bir yaşama arzusu demektir.

Unutmayalım ki cesur bir kez, korkak bin kez ölür. Önemli olan, insanın böyle bir toplumda “mezar taşı” gibi susmamasıdır.

Gelecek, cesur hayalleri, büyük yürekleri, bir de dijitalleşenleri sever!

Ölümle burun buruna gelince, korkak insanlar bile çok kez aslan kesilirler.

Herkese aykırı gelir, alaya alınır, saçma bir yenilik sayılır diye insanlığın acı gerçeklerini ortaya atmamak korkaklık ya da kötü bir sıkılganlıktır.

Bazen yapacak bir şey kalmadığında zorunluluk sizi cesur kılar.

Korkaklar; köleliğin sükunetini, özgürlüğün fırtınalı denizlerine tercih ederler.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

O büyük an korkakları horlayarak geri iter ve yeryüzünün bir başka tanrıları olan yüreklileri ise, ateşli kolları arasına alıp gökyüzüne, yiğitlerin yanına götürür.

Tiranlıklar, inançlarını hayata geçirme cesaretine sahip olmayan çekingen adamlar tarafından sürdürülür.

Şans ödleğin tarafında değildir.

Erdemli insanlar, kötü insanların gerçek hayatta yaptıklarını kendi hayal dünyalarında yaşamakla yetinen kimselerdir.

Cesaret insanı zafere, kararsızlık tehlikeye, korkaklık ise ölüme götürür.

İnsanın en miskini sıkıyı görünce düldül oluyor Yarabbi!

Tehlike burada değil, zihinsel korkaklıkta, önyargılı olmada ve yarım yamalak önlemlerle yetinmededir.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Korkaklar daha fazla felakete uğramaktan korkarak bayılıp öldüğünde, yaşamın tüm şoklarına karşı dimdik durmak gerçek bir metanettir.

Akıllı ya da değil, hepimiz hata yaparız ve belki de akıllı hatalar en kötüsüdür, çünkü çok dikkatli bir düşünce onların içine girmiştir.

Dünyayı aldatmak istiyorsanız, doğruyu söyleyin.