Humma... Aklın bataklıklarında.

Tahta değil, kubura oturdum…

Şizofren kafasındakileri kovamayan demektir, evinize sürekli misafir geldiğini ve hiçbirinin gitmediğini düşünün.

Kafa hala sağlamken, bedenin insanı bırakıp gitmesi korkunç bir şey.

Dış dünya ve zihnimde olup bitenler arasında uçurumlar olabiliyor.

Endişe, kendi iç sesimizi duymamızı engelleyen radyodaki parazit gibidir.

Dünya bir gök kuşağı, zihin bir prizma ve varlık ise beyaz bir ışındır.

Gerçeğin tersine, düşündüklerimiz ve duyduklarımız birbirinden kopuk, çelişik ve çok biçimlidir.

Bavul, yazarın zihnindeki yalnızlık ve merak dolu dünyayı taşır.

İşkence beden için neyse, tereddüt ve kaygı da zihin için odur.

Tahta değil, kubura oturdum…

’Ne halin varsa gör’ durağına geldik. İnecek var.

Titanik batarken keman çalan müzisyen gibiyiz. Hâlâ sahnedeyiz.

Beni bir at arabasının altına doğru sürükleyip atın kuyruğuna bağladılar. Ben kendimi kurtarmaya çalışana kadar kişneyip şaha kalkan atın birkaç çiftesini yemiştim bile.

İçimde bir şeyler patlıyordu sanki. Kafamdaki düşünceler bir cam sürahinin parçaları gibi kırılıp dört yana savrulmuştu.

Karanlığı yudumladım, yutkundum ve içinde boğuldum.

Artık kafesini kendi içinde taşıyordu.

Ölümü çaresizlik diye tanımlamayın bana. Ölüm kafes içinde çırpınan bir kuştur.

İnsanlar kendi zihinlerini temizlemedikleri zaman, ısırgan otlarının istilasına uğramaya meyillidirler.

Zihin bir ayna gibidir; Yansıtırken tozlanır.