Âlimler olmasaydı biz şu anda kördük.

Batıl inançlar tüm dünyanın alev almasına yol açar; felsefe bu yangını söndürür.

Özgür insan, okuyan insandır. Çünkü okuma, bilgisizliği ve kör inançları yenen tek güçtür.

Hiç kimse hem cahil hem de özgür olamaz.

Bize bol bol ziya kucakla getir; düşmek, etrafı görmemektendir.

Korkunun sebebi bilgisizliktir.

Bilgi her zaman cahilliği yönetecektir.

Korku, her zaman cehaletten kaynaklanır.

Karanlıktan korkan bir çocuğu kolaylıkla affedebiliriz. Hayattaki gerçek trajedi yetişkinlerin aydınlıktan korkmasıdır.

Bağnazın kafası gözbebeği gibidir; ne kadar aydınlık olursa o kadar küçülür.

Her zaferden sonra pişmanlık duyulur. Pişmanlık duyulmayan tek zafer cehaleti yenmektir.

E, boşuna bilgi ışıktır dememişler.

Cehaletin ve aptallığın tüm engellerini parçalama şerefi yalnızca dehalara aittir.

Çocukların karanlıkta ürpermesi ve her şeyden korkması gibi biz de bazen ışıkta çocukların karanlıkta dehşete kapıldıkları ve hayallerinde gerçekleşmesini bekledikleri şeylerden daha fazla korkarız. Bu korku ve ondan doğan karanlık; güneşin ışınları ve günün aydınlığının parıldaması ile değil doğa yasasının görünüşü ile def edilebilir.

Karanlık ve korku bulutlarını kaldırdığı ve moral bozucu dogmalardan ve cehalet ve batıl inançlardan kurtulmuş olan sayısız binlere ne dersiniz?

Bilim, aptallığı ve batıl inançları öldürür.

Bir kültürün özümsediği batıl inanç miktarı, insanların sahip olduğu bilgi miktarı ile ters orantılıdır.

Bilgiyi yaymaya çalışan her insanın sadece cehaletin kendisine değil, aynı zamanda yanlış talimatlara da karşı çıkması talihsiz bir gerçektir. Kendimizi özellikle büyük bir batıl inançtan kurtardığımız anda, yılların tüm entelektüel ilerlemesini bir kenara bırakacak ve bizi orta çağ inançsızlığının karanlığına geri götürecek olan bir düşmanla karşı karşıya kalacağız.

Düşünce karanlığına ışık tutanlara ne mutlu.

Kitaplığın girdiği yerden bilmezlik kaçar gider.