En büyük başarısızlık denememektir.

Eğer herhangi bir şeyi denemek için cesaretimiz olmasa hayatımız ne olur?

Hayatta bir tek başarısızlık vardır, o da denememektir.

Deneyip de başaramayanları değil, yalnızca denemeye bile kalkışmayanları yargıla.

En büyük yenilgi, denememektir.

Başarısız olursam pişman olmayacağımı biliyordum. Pişman olabileceğim tek şey denememiş olmak olacaktı.

Hayat bana en korkak adamların iddia ve cesaretten bahsedenler olduğunu öğretti.

Hayatla baş edebilmek için bir inanca ya da dine bağlanmaları gerektiğini düşünen insanlar bence korkaklık ediyorlar; aynı tavrı başka bir konuda gösterseler bu aşağılanacak bir durum olurdu. Fakat konu din olunca bu hayranlıkla karşılanıyor ama ben hangi konuda olursa olsun korkaklığa hayranlık duyamıyorum.

Dener ve başarısız olursak, geçici hayal kırıklıklarımız olur. Ama eğer hiç denemezsek, kalıcı pişmanlıklara sahip oluruz.

Hayatı kendim için yaşamıyorum. Ve korkmuyorum hiçbir şeyden. Başıma gelecekleri de biliyorum. Her şeye rağmen, düşmana inat yaşayacağız. Yarın bizim çünkü. Biz öleceğiz ama çocuklarımız bırakacağımız mirası taşıyacaklar yüreklerinde. Ve onların yürekleri bizim altında ezildiğimiz korkuları taşımayacak.

Hayatın iyi, uslu bir seyircisi olmaktansa hayatın içinde başarısız bir adam olmak bin kere daha iyidir. İyi bir boks seyircisi olmaktansa, kötü bir boksör olmayı göze almak daha iyidir.

Başarı son değildir; başarısızlık da ölümcül değildir. Önemli olan devam etme cesaretini gösterebilmektir.

Hayattaki en büyük tehlike HİÇBİR ŞEYİ riske atmaktır.

Doğruyu söylemek gerekirse başarısızlığım cesaretimi hiç de kırmamıştı.

Eğer birisi gerçekten yaşamak isterse çalışmak ve cesaret etmesi gerek.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Unutmayalım ki cesur bir kez, korkak bin kez ölür. Önemli olan, insanın böyle bir toplumda “mezar taşı” gibi susmamasıdır.

Hayatta unutamayacağımız en büyük pişmanlık, pişman olurum diye yapmadıklarımızdır.

Herkese aykırı gelir, alaya alınır, saçma bir yenilik sayılır diye insanlığın acı gerçeklerini ortaya atmamak korkaklık ya da kötü bir sıkılganlıktır.

Korkaklar; köleliğin sükunetini, özgürlüğün fırtınalı denizlerine tercih ederler.