Budala kişi yaşamın hazlarının peşinde koşar ve aldandığını görür. Bilge kişiyse belâlardan kaçınır. Bunda başarısız olsa da artık bu budalalığının değil talihin suçudur. Başardığında ise aldanmamıştır.

Tarih bir şey öğretiyorsa, o da tatsız gerçekler karşısında kendini kandırmanın aptallık olduğunu öğretir.

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Aptallar dünyanın tüm bilgelikleri ile alay ederler.

Ancak aptallar mutlu oldukları için sevinirler!

Dünya ne bilge ne de adildir, ancak tüm aptallıklarını ve adaletsizliklerini son derece duygusal olmakla telafi eder.

Mantıksal sonuçlar, aptalların korkulukları ve bilge adamların işaretçileridir.

Yalanlarımız güzel, inanması zevkli.

Haz içinde kalmak değil genel bir tatmin içinde olmak önemlidir.

Gelecek çağlar için bu çağın aptallıkları, bilgelikleri kadar önemlidir.

Aptal durumuna düşmenin iki yolu vardır: Biri, gerçek olmayana inanmak. Diğeri, gerçek olanı reddetmektir.

Hiçbir aptal şölende sessiz olamaz.

Aptal birinin sersem bilincinde yansıyan tüm görkem ve hazlar, rahatsız bir hapishanede Don Kişot’u yazan Cervantes’in bilinci karşısında çok yoksuldurlar.

Tüm soruları yanıtlamaya hazır olmak aptallığın yanılmaz işaretidir.

Çiçeklerin altında nelerin gizlendiğini, dedikoduların, iftiraların ve övgülerin değerini bilirler.

Gerçeklerin çoğu aptalcadır.

İnsan talihsizlikten ve mutsuzluktan değil, akılsızlıktan korkmalıdır.

Bir aptal dilini tutamaz.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.