Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini, Bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki.

Bu kenti ayrılıklar yıkacak birgün biliyorum.

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölür.

Kırsal alanlarda geri-zekâlılar kentlerdekilerden çok daha fazla olduğu halde, intiharlar çok daha seyrektir.

Dağa, dereye, doğaya kaçmak gerek, Kaçmak istemişiz uzaklara,Kimselere mendil sallamadan,Kimselerle vedalaşmadan, Kurtulmak istemişiz yalnızcaKentlerin o beton tutsaklığından.

Dudaklarımı kanatırcasına,ısırıyorum günlerdir,her sözcük dilimin ucunda küfre dönüşüyor çünkü. Bir gök gürlese bari diyorumbir sağanak patlasa bitse bu sessizlik.

Dinlendiriyor yüreğimi kafamı bedenimi serin okşayışlarıyla doğa Dinliyorum en güzel türküsünü kurdun kuşun Uçmak için kanat aramıyorum.

Ayağı kayan bir çocuk kadar şaşkınım, bilemedim düz yolda yürümenin imlâsını. Kanayan dizlerime bakıp da ağlamayı öğrenemediğim gibi.

Ömrüm diyorum şimdi ömrüm üzgün bir çocuksun sen ve yalnız öyle kal çünkü bu dünyada sana en çok mutsuzluk yakışıyor.

Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz, belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün.

Yine de kalmış olabilir, Küçücük bir mavilik gökyüzüne, Bir sevda kırıntısı, Avuç içi kadar bir umut.

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölürbir nehir gibi susarım yüzünün deltasında.

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür bir tufan olurum sustuğun her yerde.

Sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu sustuğun yerde bir şeyler kırılıyor.

İnsana en çok şiir yakışıyor. Sonra yeryüzüne yağmur. Gökyüzüne mavi.

Öyle güzel bakma çocuk, Cenneti gördüm diyorum, Delisin diyorlar.

Gidersen kim sular fesleğenleri, Kuşlar nereye sığınır akşam olunca.

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır, Yarım kalan bir şiir belki de.

Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun.

Ve hep bir şeyler eksik gibi, bir şeyler bekler gibisin.