Bizim bir elimizde silahımız varken diğer elimizde vicdan tartan terazi vardır.

Gerekenleri söylemiyorsan, hatta yalan söylüyorsan belki para kazanırsın ama insanlığını yitirirsin.

Biz insan doğasını ne kadar araştırırsak; şerefsizliğin, hilekârlığın ve aldatıcılığın anlamsızlığını bir kere daha anlarız.

Çok azımız katil ya da hırsızız, ama hepimiz yalan söylemişizdir.

Hayatınız boyunca, en amansız rakiplerinizle mücadele ederken bile, insanlığınızı unutmayın...

Yasaları taşlar ve mermerler üstüne değil, bütün insanların, hatta bu yasaları unutan köle ile yadsıyan zorba da dahil olmak üzere, bütün insanların yüreğinde yazılı bulunan sonsuz adaletin egemenliğidir.

Ben bir hümanistim ve o da şu anlama geliyor: ölümden sonra herhangi bir ödül veya ceza beklentim olmaksızın hayatta doğru ve dürüst davranmaya çalıştım.

Bir insan başka birisine işkence edilmesini nasıl haklı bulabilirdi?

Vicdanlı insanlar, bir gün mutlaka kazanacaklar.

Peki, vicdanlar yaralandığında, dökülen de bir tür kan değil midir? Hem de bu yaradan insanın gerçek insanlığı ve ölümsüzlüğü akıyor ve insan sürekli yinelenen bir ölüme gidiyor. Bugün ben bu kanın akışını görebiliyorum.

Bir insan vicdanını kaybettiyse, bütün dünyayı kazansa da zarardadır.

İnsan yalnızca başkalarına zarar verecek şeylerden korkmalı; bunun dışında korkuya yer olmamalı.

"İnsan" zalimler yoktur. Zalimler "insanlıklarını" kaybetmişlerdir.

Her kim ki vicdan muhasebesi yapmıyorsa adam değildir, şerefsizdir, insan değildir.

Vicdanıma göre değilde cüzdanıma göre hareket etseydim şimdi farklı yerlerde olurdum.

İnsanoğlunun açlığı çokluğundan değil, bokluğundandır.

Ne olurdu yani, birdene de insanlık moda olsa!

Yükün dürüstlükse, gücün düşer belki, fakat başın hiç düşmez.

En namuslu sözler, en namussuz insanların dilinde.

Hiçbir büyük servet , lekesiz olmaz.