Bana göre diktatörler hep haklıdır; asıl onlara boyun eğenlerdir gülünç olan.

Despotlar, havanın ahlaklı olduğu bölgeleri severler.

Toplumun ileri gelenleri, her günün belli saatinde kilise dedikleri tapınakta bir araya gelirler. Yüzlerini kürsüdeki diz çöken krala dönüp papaza ve kutsal emanetlere sırtlarını vererek sunak önünde geniş bir çember oluştururlar. Kralın burada uyguladığı hiyerarşi gözden kaçacak gibi değil. Kral, Tanrı'ya tapınırken halk da krala tapınıyor.

Kendisini insanların çobanı olarak gören yardımsever despot devlet, daha fazla koyunun kendisine itaat etmesini ister.

Şimdi bir toplum düşünün ki bilen insana düşman. Bu toplumun okumuş insana ihtiyacı yok. İzleyen, dinleyen insana ihtiyacı yok. Koyuna ihtiyacı var. İki türlü insan var. Kürt, Türkde kalmadı. Bir çalışan insanlar, birde çalan insanlar.

Gelişmiş ülkeler, güçlü oldukları için özgür değiller. Özgür oldukları için güçlüler.

Bir toplum, hoşgörüsü kadar güçlü, sağlam, haklıdır. Zulmü kadar zalim, zayıftır. Irkçılık ise en korkunç hastalıktır.

Zorbalık koşulları altında hareket etmek düşünmekten çok daha kolaydır.

Anlıyormuş gibi davrandığımız güçlerle yaşıyoruz.

Korkutanlarla, korkanlar arasında sessiz bir suç ortaklığı vardır...

Dünyadaki bütün umut, hiç hesaba katılmayan insanlardadır.

Hiçbirimiz zengin değiliz. Hiçbirimiz iktidar sahibi değiliz.

Gönüllü köleler, özgür olmak isteyenlerden nefret ederler.

Güç birliktedir!

Toplumun gücü, bireylerinden kaynaklanır.

Tarikatların etkin gücü, yalnızca tura sayılarak belirlenemez.

İnsanların kendine karşı değil insana karşı cesareti var, halbuki ilki olsaydı, olaylara karşı da cesareti olurdu.

Dünyanın en uzun adamının, kısa boylu Çinlilerin arasından çıktığını öğrendiğimde en büyük gücün çokluk olduğunu anlamıştım.

Bireysel olarak insanlarında "güçsüzlük" kültürü olan toplumların alt gruplarında güçsüzlük duygusunda ortaklığın yarattığı coşkuyla çocuksu bir "güçlülük" duygusu oluşur.

Bazı toplumlarda güçsüzlük kültürü var, güçsüzlük güç olmuş oralarda.