Dışarıda, insanların çoğu, kaçıklığının bilincinde olmadan yaşıyor.

Bu ülkede normal olmak anormaldır. Ben normal bir adam değilim.

İnsanı kendine ve topluma yabancılaşmaktan alıkoyacak, içerisinde gömülü bulunduğu hâlden çıkartacak olan tarih bilincidir.

Kendi bahçesinde dal olamayanın biri, girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor.

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor...

Bilinç, ‘ben’imin aslı esâsıdır. O ilkin, ‘ben’imin ‘dünya’yla kesişen yöreleriyle, yânî bedenimle, bünyemle ‘ben’i tanıştırır. Sonra ‘ben’imin bittiği yerde başlayan dünyayı bana tanıtır.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

İç sesler insana kendinden haberlerdir.

İnsanlar artık ve ancak içlerinde kendileri olmadığında güzeller.

Dünyanın aşırı farkında olmak bilim adamı, kendinin aşırı farkında olmaksa hasta yapar.

Bileşmenin, birleşmenin olduğu her yerde organizatöre ihtiyaç vardır; insan da bir bileşimse eğer kendini idare edecek bir benliğe ihtiyacı olacaktır.

İnsan kendisini sessizce kaybeder. Kaybettiği başka her şeyi fark eder kendini kaybettiğini anlayamaz.

Bir ara insanları anladığımı sandım, sonra sandığımı anladım.

İnsanın bildiği arttıkça, bilgisizliği azalmaz.

Hayatımın ilk dersi; kimse sürekli açık gözlerle dünyaya tahammül edemez.

İnsan kendi içinde kesinlikle bir bütün değildir, homojen değildir; içinde ne var ne yok karışır, bir an bir insandır bir an sonra başka bir insan.

Modern benlik; hurdalar, dogmalar, çocukluk anıları, gazete makaleleri, rastgele sözler, eski filmler, küçük zaferler, nefret ettiğimiz ve sevdiğimiz insanlardan oluşturduğumuz sallantılı bir binadır.

Kitaplar bize ne tür eşekler ve aptallar olduğumuzu hatırlatmak içindir.

Bu yüzyılda yeni bir inanç doğmuştur: Doğayı insana karşı korumak.