Alçakgönüllülük kendinizi olduğunuzdan değersiz addetmek değil, kendiniz hakkında daha az düşünmektir.

Kimseden daha iyi olmadığınızı anlayacak kadar mütevazı, herkesten farklı olduğunuzu kavrayacak kadar bilge olun.

Bir insanın değeri bayağı kesre benzer: Pay gerçek değerini gösterir, payda kendisini ne zannettiğini. Paydanın değeri arttıkça kesrin değeri azalır.

Bir insan ne kadar çok öğrenirse o kadar alçak gönüllü olur.

Meyvelerle yüklü dal, başını yere kor.

Övünme gereği duymayan, ortaya egosunu değil, yüreğini koyan bir insanı herkes çok sever.

Yaptığınız iyiliğin karşılığında hiç bir şeye, hatta bir “teşekküre” bile ihtiyacınız olmadığı gibi, ayrıca iyilik yapmış olduğunuz kişiye bile ne yaptığınızı söylemenize gerek yoktur.

Hiçbir şey büyüklük kadar sade değildir. Çünkü sade olmak biraz da büyük olmaktır.

Birisine bir iyilik yaptığında ne bekliyorsun? Doğru şeyi yaptığından ötürü hoşnut olman ve bu iyiliğin karşılığını beklememen gerekmez mi? İnsanlar birbirleri için yaratılmıştır. Ya onlara doğru yolu göster ya da onlara karşı anlayışlı ol.

Menfaat karşılığı yapılan iyilik, iyilik değildir. İyilik, sebep ve netice zincirinin dışındadır.

Alkışı en sessiz şekilde karşılayan, alkışı hak etmiş demektir.

Övgü kolonya gibidir; koklanmalı, ama yutulmamalıdır.

Alçak gönüllü insan, kendini hiç söz konusu etmez.

Gerçekten alçak gönüllü olan bir insan, kendisinden hiç söz etmeyen insandır.

Kimseye kötülük yapmadım, kul hakkı yemedim, kimseyi hor görmedim, kimseye şımarıklık ya da güç gösterisi yapmadım.

Tevazu, kıskanılmayan bir nimettir.

İyi vicdanlı biri, kibirli olmaz.

Kendisini olmazsa olmaz görenler hasta tiplerdir. Ölçü şudur: “Olsam da olur, olmasam da olur; olmasam herhalde daha iyi olur.”

Büyük ya da küçük kendini bir şey zannedenler kaybetmeye namzettirler.

Huyum güzel. Büyüklük taslamadım.