Yalanlarla birleşmektense gerçeklerle ayrılmak daha iyidir.

Bir yalan, hangi amaç için söylenmiş olursa olsun, her zaman, en kötü gerçekten daha kötüdür.

Vicdanı tatmin eden her neyse, gerçek de odur.

Bazen kaybetmek ve doğru olanı yapmak, kazanıp yanlış şeyi yapmaktan daha iyidir.

En korkunç cinayet doğru olanın katlidir.

Yarı gerçek, tüm yalanların en kötüsüdür, çünkü kısmi olarak savunulabilir.

Yanlış gücünü arttırıyor diye asla doğruya dönüşemez.

...Ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir. Eşya bile: Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp havada bir saniye içinde toz duman olmalıdır, camlar kırılmalıdır, hattâ yıldızlar düşüp gökyüzünde bin parçaya ayrılmalıdır.

Yalan, ağzımızdaki küfür, gönlümüzdeki kirdir.

İnsan bir küçücük yalan söyledi mi, o yalanı gizlemek için biraz daha büyük yalan söylemek zorunda kalır. Sonra o yalan ortaya çıkmasın diye daha büyük yalan söyler.Her yalan, daha çok, daha büyük yalan doğurur.Onun için yalan söyleme!

Her zaman doğruyu söyle; ne dediğini hatırlamak zorunda kalmazsın.

Vicdan yalan söylemez.

Yalan kölelerin ve patronların dinidir… Doğruluk özgür insanın tanrısıdır.

Küçük bir hakikat, büyük bir yalandan iyidir.

İlkelerle yüksel ve doğru olanı yap.

Önce yalan söylemeyi bırakın, sonra doğruyu söylemeye başlayın

İnsanın yalnızca gerçeğin ne olduğunu bilmesi yeterli değildir; doğruyu istemesi ve yapması da gereklidir.

Ey yüce gönüllü yalan! Gerçek hiç sana tercih edilebilecek kadar güzel olmuş mudur?

Rezillik olmadan gerçek ortaya çıkmıyorsa o zaman gerçeği söylemektense rezalet kabul etmek daha iyidir.

Böyle olmak zorunda mıydı, yalan söylememek, gerçeği söylemek, dürüst davranmak gerçekten bu kadar önemli mi? İnsan aklına geldiği gibi konuşmadan yaşayabilir mi? Yalan söyleyip kıvırmadan, bahane bulmadan. insanın kendisini biraz bırakması, boş vermesi, yalancı olması, daha iyi değil mi?